Home » Featured, Operarecensie

Stotijn maakt indruk met gedurfd recital

Amsterdam23 augustus 2011 3 reacties

Christianne Stotijn bekoorde het Concertgebouw-publiek gisteravond met een gedurfd liedrecital, van warmbloedige Spaanse zang tot guitig gestampvoet in het Russisch. Fraai begeleid door pianist Julius Drake en ensemble Oxalys.

Christianne Stotijn (foto: Marco Borggreve).

Wat hebben bourgogne, eikenhout en donkere chocola gemeen? Ze bezitten een vleug van puurheid, een hogere geur van herfstige melancholie, de smaak van rijkdom en een verwijzing naar volle wasdom.

Het zijn de ingrediënten van de stem van Christianne Stotijn, aldus het Concertgebouw, waar de op handen gedragen zangeres zondagavond een concert gaf. De Grote Zaal zat vol met het gewone Concertgebouw-publiek (niet met de geïntendeerde vakantiegangers en jonge mensen) op zoek naar die smaakmakende puurheid van Stotijn.

De zangeres kan niet veel verkeerd doen; een vrijbrief om gewaagde keuzes te maken. Haar liedprogramma toonde durf. Dit bestond voor de pauze uit minder bekende liederencycli. De programmatoelichting sprak van ‘volkse invloeden’, maar er was de hele avond meer sprake van buiten-Europese invloeden.

Stotijn opende met ‘El Paño Moruno’, het eerste lied uit de Siete canciones populares españolas van Manuel de Falla. Het lied is gebaseerd op een Moorse metafoor over een doek waarop een vlek is gevallen. De bevlekking noopt tot een hartstochtelijk uitroep ,,¡AY!”. Stotijn kleurde de Spaanse klinkers zoals Montserrat Caballé het had gekund.

De toon was gezet voor de rest van de warmbloedige cyclus – die Stotijn hopelijk eens zal opnemen. De klaagzang ‘Asturiania’ toonde een intens samenspel tussen zangeres en het instrumentele ensemble Oxalys. De bewerking door Geert van Keulen was slim: een dalende lijn in de contrabas terwijl tranen opwellen in de harp is vele malen directer dan de originele pianobegeleiding.

Stotijn pakte haar bladmuziek op voor de volgende twee cycli. Quatre poémes hindous van Maurice Delage en Ravels Chansons Madécasses bevatten beide exotische elementen zoals deze leefden in de verbeelding van vroeg twintigste-eeuwse componisten. Stotijn leek niet helemaal boven de muziek te staan. Het samenspel met het ensemble was uit balans en de mezzo intoneerde voortdurend vrij laag. Was het idioom te modern? Het publiek zat te schuifelen op zijn stoel.

Nog voor de pauze kwam het echter weer goed: met Deux mélodies hébraïques zat het publiek muisstil te luisteren naar Stotijn, die met gesloten ogen en de handen eenvoudig in elkaar gevormd tot een kom, de Hebreeuwse melodieën zong boven een eenvoudige begeleiding van piano.

Julius Drake speelde bescheiden de langzaam dalende akkoorden aan het begin van het gebed ‘Kaddisch’, volgende met tedere arpeggio’s die aan het eind, langzaam stijgend, oplosten in een ademloos ‘Amen’.

Na de pauze gaf het Russisch-romantische programma meer muzikale herkenningspunten. Stotijn zong vier liederen uit de cyclus Zes romances van Tsjaikovski. Ze zette deze eerder samen met Drake op een prijswinnende cd. In de bewerking door Wijnand van Klaveren becommentarieerde een altvioliste de melancholische teksten.

De innige tekst van ‘Wiegenlied’, dat ieder kind boven zijn ledikant zou hebben moeten hangen, zong Stotijn als een beschermende moeder. Om vervolgens de rol van het kind in te nemen in de cyclus De kinderkamer van Modest Moesorgski.

Ook deze liederen waren prachtig bewerkt door Geert van Keulen. De fluit, hoboïst en klarinettist gilden ijselijk bij het verhaal over de zieke vrouw. ,,Als ze niesde, sprongen alle ruiten!”

En Stotijn, met slungelende armen en guitig gestampvoet, imponeerde door de enorme lappen tekst over de kinderwereld tot leven te brengen. Het publiek was duidelijk gecharmeerd, want als het Concertgebouw-publiek binnensmonds grinnikt, is een concert uiterst geslaagd.

Het concert van Stotijn was onderdeel van de Robeco Zomerconcerten, die nog tot en met 31 augustus in het Concertgebouw plaatsvinden. Zie voor meer informatie www.robecozomerconcerten.nl.

door

3 reacties »

  • Alto Proibita. zei:

    Dit recital met Christianne Stotijn, is een muzikale ontdekkingsreis reis.
    Van Spanje naar de oriënt, ware je 1001 nacht.
    De vijver met bloemen die enkel geuren als het volle maan is.
    Via de donker melancholische liederen van Tsjaikovski, terug naar de Russische kinderkamer Moesorgski.
    Liederen die stuk voor stuk meesterlijk bewerkt waren voor het Oxalys ensemble.(Compliment voor Geert van Keulen.)
    Julius Drake is een begaafd pianist, met grote staat van dienst.
    Christianne is 1 van de beste liederen vertolksters van dit moment.
    Vanaf het eerste moment ben je gegrepen door haar vocale vertolking.
    Haar instrument bezit vele kleuren die geschikt zijn om deze werken te vertolken.
    En dit bleef tot het laatste lied.
    De(at)mosfeer van het moment, hoe mooi kan het zijn.
    Wonderschoon!
    M.i. een perfect taalbeheersing en gevoel voor stijl.
    En een mate van humor, Moesorgski.
    (Wat zich in de Tsjaikovsi liederen ook liet horen, de bijna 25 graden in de zaal waren niet meer voelbaar.)
    Mag er ook een compliment worden gegeven over de schitterende batik-japon van Christianne.
    Ook dit droeg bij aan een volmaakt totaal plaatje.
    Spijtig, na 2 toegiften was het voorbij.
    Met een vervuld hart vol poezie en verbeelding gingen wij in de nacht weer naar huis.
    Volmaakt!

  • Theo Bührs zei:

    Aangelokt door een prachtig en zeer ambiteus liedprogramma van Christianne Stotijn: Spaanse, Hindu, Franse, Hebreeuwse en Russische liederen, was ik afgelopen zondag ook aanwezig voor de pauze. Alleen bij de Hebreeuwse liederen vond ik haar stem van voldoende volume en niveau.

    Voor de rest vond ik de verstaanbaarheid en haar volume beneden peil. Zij heeft zich verslikt in een te zwaar programma in een voor haar stem niet geschikte zaal. De kleine zaal was wellicht veel beter geweest. Het is in wezen liedkunst en muziek voor een ‘kamer’.

    Mariska maakt een vergelijking met de klankkleuring van Montserrat Caballé. Volledig misplaatst. Montserrat kon inderdaad het Spaans kleuren met een stem van echt internationaal allure en kaliber. Dat niveau haalde Christianne Stotijn in de verste verte niet.

    Overigens was de begeleiding van Oxalis en de pianist zonder meer uitstekend.

    Inderdaad na een uur geschuifel op mijn stoel dacht ik: even wat drinken in de foyer en dan naar huis. ik was overigens niet de enige die her Concertgebouw vroegtijdig verlieten.

    Laat nu toevallig de CD-speler in mijn auto de CD van Cecilia Bartoli met Mozart-aria’s afspelen. Twee mezzo-sopranen op een avond. Een wereld van verschil!

  • Els zei:

    Ook ik was aanwezig bij dit concert. Het was precies wat ik had verwacht. Toch neem ik mijn petje af hoe Christianne de liederen vertolkte in het Russisch. Eén van haar toegiften was een toegift die Cecilia Bartoli ook eens heeft gegeven. Ja en als je dat gaat vergelijken… dan is het precies wat Theo schrijft: Een wereld van verschil. Maar ja, voor Cecilia mogen wij dan ook een prijs betalen van zeker 128 euro per stoel en zij komt jammer genoeg niet elk jaar naar Nederland. Alle waar naar zijn geld zoals de Nederlander zegt!

Laat uw reactie achter!

Hieronder kunt u een reactie geven op dit artikel.

Operaliefhebbers: wees aardig voor elkaar. Houd het taalgebruik netjes en blijf bij het onderwerp.