Home » Featured, Operarecensie

Marie-Nicole Lemieux zingt smaakvol recital

Amsterdam4 maart 2015 8 reacties

Voor het eerst was contra-alt Marie-Nicole Lemieux dinsdagavond te gast in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. Ze gaf onder begeleiding van Roger Vignoles een smaakvol liedrecital, met een paar imponerende hoogtepunten.

Marie-Nicole Lemieux (foto: Denis Rouvre).

Marie-Nicole Lemieux (foto: Denis Rouvre).

Het was bij een concertante uitvoering van Händels Ariodante in de Doelen in 2012 dat ik voor het eerst de naam Marie-Nicole Lemieux hoorde. Ze maakte toen een verpletterende indruk met haar diepe, sonore en toch bewegelijke contra-altstem. Sindsdien heeft de Canadese zangeres een bliksemcarrière gemaakt en zingt ze op de belangrijkste podia.

Ik volgde haar carrière op de voet en kocht al haar opnamen. Ik was dan ook blij verrast dat ze naar aanleiding van haar nieuwe cd een liedrecital in de Kleine Zaal van het Concertgebouw kwam geven.

Persoonlijk houd ik erg van het recital. Je leert zo de persoonlijkheid en de stem van een zanger veel beter kennen dan bij een operavoorstelling, waar de zanger zich moet inleven in een rol en bovendien vaak vastzit aan het concept van de regisseur.

Voor haar eerste Concertgebouw-recital werkte Lemieux samen met de inmiddels legendarische begeleider Roger Vignoles. Hun programma was naar mijn idee zeer smaakvol en zonder overdaad opgebouwd.

Lemieux begon met liederen van de Franse componist Gabriel Fauré, gevolgd door een vijftal exquise liederen van Reynaldo Hahn. Ze besloot de Franse groep met Charles Koechlin, de componist van onder meer het bekende lied ‘Si tu le veux’ (waarom worden die liederen niet vaker gezongen?).

In deze eerste reeks liederen speelden de zenuwen Lemieux parten. Ze was soms zo nerveus dat ze hoog ging ademen en druk ging zetten op haar stem, waardoor haar zang voornamelijk scherp, hees en hard klonk. Ik dacht even: is dit nu de stem waar ik in 2012 als een blok voor viel?

Gelukkig werd de contra-alt na de groep Franse liederen rustiger en kon ze zich revancheren met een aantal liederen van Schubert. In ‘Die junge Nonne’ maakte ze met haar sonore stem en doorleefde interpretatie grote indruk.

Roger Vignoles (foto: Ben Ealovega).

Roger Vignoles (foto: Ben Ealovega).

Daarna volgden een viertal liederen van Hugo Wolf en hoewel haar Duits niet perfect was, was het lied ‘Auch kleine Dinge’ uit het Italienisches Liederbuch voor mij één van de hoogtepunten van de avond. De zangeres was hier geheel op haar gemak, gaf ieder woord zijn eigen kleur en wist haar tekst beeldend op de luisteraar over te brengen.

De avond werd afgesloten met vijf liederen van Sergej Rachmaninoff. Vooral in het Georgische lied ‘Schoonheid, zing niet voor mij’ imponeerde Lemieux mij – en met mij het gehele publiek, dat laaiend enthousiast reageerde.

Tot verbazing van het publiek sprak Lemieux de zaal na afloop in het Nederlands toe. Ze bedankte het publiek voor het feit dat ze hier had mogen zingen en zong vervolgens als toegiften ‘A Chloris’ van Reynaldo Hahn, ‘Villanelle’ uit Les nuits d’été van Berlioz en tot slot (omdat we toch allemaal zo van muziek houden) ‘An die Musik’ van Schubert.

Marie-Nicole Lemieux is een musicus pur sang en heeft een persoonlijkheid die je in deze tijd maar zelden tegenkomt en die eigenlijk alleen te vergelijken is met die van de grote sterren uit het verleden.

Haar contra-altstem is ook nog altijd zeldzaam mooi. Toch maak ik me wel enige zorgen. Ze is in de dertig, maar ik meen al tekenen van slijtage te bespeuren. Haar middenstem klinkt vaak gesluierd en hees en ze zet soms te veel druk op de hoogte, waarmee ze het zichzelf moeilijk maakt. Helaas lijkt dit soort overbelasting een symptoom van onze tijd te zijn.

Dat echter als opmerking in de marge, want al met al was de avond zeer de moeite waard.

door

Vocale serie
Fauré, Hahn, Koechlin, Schubert, Wolf en Rachmaninoff

Solisten: Marie-Nicole Lemieux (contra-alt) en Roger Vignoles (piano).
Bezocht op 3 maart 2015 in Het Concertgebouw - Amsterdam.

8 reacties »

  • Shmulik Lipniski zei:

    Bedankt voor de recensie Peter. Was erg mooi, Rachmaninov vond ik prachtig. Ik zag trouwe bezoekers die erg enthusiast waren.

  • Gert-Jan zei:

    Inderdaad een musicus pur sang met een heel bijzondere persoonlijkheid en stem. Ik heb genoten van de avond. In tegenstelling tot de recensent heb ik niets gemerkt van nervositeit, tekenen van slijtage of scherpte. Lemieux leek mij in de eerste Franse liederen al volkomen op haar gemak. Het enige dat mij opviel was dat zij na ieder lied moest kuchen, waarschijnlijk leed zij aan een lichte verkoudheid. Niet zo aardig om te zeggen maar ik vond dat Lemieux een bijzonder onflatteuze jurk aan had. Toen zij op kwam dacht ik dat zij in ondergoed liep.

  • Freek zei:

    Ze is inderdaad nog jong – ze wordt dit jaar 40 -, en ik meen mij te herinneren dat ze aan het begin van haar carrière meedeed aan de Cardiff-competitie. Haar Wikipediapagina zegt daar echter niets over en haar website lijkt gekaapt door een organisatie die aan luxeappartementenverkoop doet. Vreemd. Maar goed: weet iemand of ze inderdaad ooit meedeed in Cardiff?

  • Maarten-Jan Dongelmans zei:

    Volgens de site van Cardiff Singer of the World niet.

  • Freek zei:

    Dank Maarten-Jan – en ik had het natuurlijk zelf moeten bedenken om op de site van Cardiff te kijken… Dom van me, dank voor de reactie.

  • Maarten-Jan Dongelmans zei:

    Oké!

  • Peter zei:

    Ik vond het ook wel mooi, als leek zijnde. Inderdaad na de pauze met wat meer diepgang, warmte en nuances dan vóór de pauze. Maar die jurk inderdaad, dat vond ik wat minder. Een mooie, wijde, soepel vallende gedrapeerde jurk in aubergine fluweel bijvoorbeeld was misschien beter geweest. Heeft iemand misschien een foto gemaakt waarop ze met die jurk die ze aanhad staat? Graag sturen naar p.dijkstra2@hotmail.com. Dank!

Laat uw reactie achter!

Hieronder kunt u een reactie geven op dit artikel.

Operaliefhebbers: wees aardig voor elkaar. Houd het taalgebruik netjes en blijf bij het onderwerp.