Home » Featured, Operarecensie

Jonge zangers vieren Russisch repertoire

Amsterdam14 september 2015 1 reactie

Na een week lang de fijne kneepjes van het Russische opera- en liedvak te hebben geleerd, presenteerden 21 jonge zangers zich afgelopen zaterdag in Nationale Opera & Ballet in Amsterdam. Een mooi feest, met heel veel beloftes voor de toekomst.

Elnara Shafigulina als Zemfira in Aleko (foto: Vanessa Fichter).

Elnara Shafigulina als Zemfira in Aleko (foto: Vanessa Fichter).

Zo heb je niets, zo heb je een fiets: zo luidt mijn zelfverzonnen gezegde. Soms is het culturele aanbod zo groot dat je niet meer weet waar je naartoe wilt. Maar hoe moeilijk het ook is: kiezen moet je. Dus op de dag dat de meeste operaliefhebbers zich in het Amsterdamse Concertgebouw verzamelden om in een heuse Wagner-marathon te worden meegesleept, spoedde ik mij naar Nationale Opera & Ballet, waar een veel kleinschaliger, maar beslist niet minder interessant feest plaatsvond.

Na een week hard werken presenteerde een aantal jonge zangers zich met repertoire dat je nog steeds veel minder hoort dan de (zeker op onze podiums) dominerende Wagners. Want wees eerlijk: welke Russische opera’s, buiten Onjegin, kent een gemiddelde operafan eigenlijk?

Het onvolprezen Internationaal Vocalisten Concours – dat veel meer doet dan het houden van een tweejaarlijkse zangcompetitie– organiseert sinds 2011 ook zogenoemde summerschools, waar zorgvuldig uitgekozen kandidaten zich in een bepaald repertoire en in bepaalde technieken kunnen bekwamen.

Het begon allemaal met een Belcanto Summerschool in 2011, in 2013 gevolgd door de Wagner Academie. In 2014 werden, in samenwerking met De Nationale Opera, workshops Frans repertoire georganiseerd. En in hetzelfde jaar vond de ‘Mahler | Strauss Masterclass & Symposium’ plaats.

Olena Kumanovska en Sara Jo Benoot in een scène uit Pique Dame (foto: Vanessa Fichter).

Olena Kumanovska en Sara Jo Benoot in een scène uit Pique Dame (foto: Vanessa Fichter).

Nu werd er, wederom in samenwerking met De Nationale Opera, tijd en ruimte gemaakt voor de Russen. In het slotconcert in Amsterdam lieten maar liefst 21 jonge zangers horen hoe zij met de vermaarde ‘Russische ziel’ wisten om te gaan. Het resultaat was alleszins bevredigend, met een paar echte uitschieters.

De Russisch-Nederlandse zusjes Elnara en Gulnara Shafigullina waren voor mij niet onbekend. Beiden heb ik al eerder met veel plezier gehoord. Zaterdag viel mij op hoe geweldig ze zijn gegroeid en hoe ontzettend professioneel ze inmiddels zijn geworden. Maar ook dat ze de grens van ‘jong getalenteerd’ al ruimschoots zijn gepasseerd.

Zeker voor Elnara geldt dat laatste. Met haar 35 jaar is ze het beginnersstadium ontgroeid en het verbaasde me dat ik haar hier bij een summerschool trof, en niet op het podium van één van onze operahuizen. Haar groots gezongen Zemfira (Aleko) was niet alleen prachtig om te horen, maar ook om te zien. In haar korte optreden wist ze haar personage – een mengeling van Carmen en Nedda – tot leven te wekken.

Gulnara zong en speelde een zeer overtuigende Tatyana (Jevgeni Onjegin), die wel een beetje overschaduwd werd door Oleksandra Didenko (Olga). De Oekraïnse beheerste de bühne vanaf het eerste moment dat ze opkwam. Maar net zo goed (en dat noem ik professionalisme) wist ze een stapje opzij te doen als haar collega’s aan de beurt waren. Eerder maakte ze overigens al indruk met een kort optreden als Milovzar in Pique Dame.

En dan was er nog de Oekraïnse Olena Kumanovska. De grote aria van Lisa (Pique Dame) zong ze met grote, resonerende stem. In het duet met Pauline werd ze bijgestaan door de al even indrukwekkende Belgische mezzo Sara Jo Benoot.

Het was een beetje een ‘damesmiddag’, want het valt niet te ontkennen dat de vrouwen (allemaal!) superieur waren aan hun mannelijke collega-cursisten. Het is niet zo dat de mannen (waarvan twee eerder jongens dan mannen) slecht waren. Het is best mogelijk dat ze wat meer last hadden van de zenuwen. De door de 25-jarige Misha Gavriloff gezongen aria van Yeletsky voelde daardoor wat stijf aan. Mooi, maar een beetje saai.

Mikołaj Trąbka als Onjegin (foto: Vanessa Fichter).

Mikołaj Trąbka als Onjegin (foto: Vanessa Fichter).

De Koreaanse Boram Kim had zichtbaar minder last van zenuwen en wist de aria van Tomsky ook van goed acteerwerk te voorzien.

De Poolse bas Mateusz Hoedt liet in zijn lyrisch gezongen arioso van de Oude Man uit Aleko horen wat een belofte voor later hij is. Slechts 25 jaar en nu al zo’n prachtige diepte!

Als een blok viel ik voor de charmes van Mikołaj Trąbka (Onjegin). De nog maar 23-jarige bariton heeft een charisma van hier tot Tokyo en stiekem bekroop mij het gevoel naar een zingende Hugh Grant te kijken. Zijn Onjegin had precies dat ‘etwas’ dat (jonge) mannen onweerstaanbaar maakt: een beetje onbeholpen, jongensachtige onschuld.

In aanloop naar de operafragmenten werden een paar liederen van Rachmaninov, Tsjaikovski en Moessorgsky ten gehore gebracht. In dat repertoire wist Sara Jo Benoot mij het meeste te bekoren.

Aangezien de meeste deelnemers Russisch, Oekraïns of Pools waren, kan ik niet goed beoordelen hoe goed de taalcoach haar werk heeft gedaan. Maar iedereen was goed te verstaan.

De begeleidende pianistes waren van wisselend niveau. Het meest gecharmeerd was ik van Polina Bogdanova (liederen), maar Liubov Orfenova, die de scènes uit Onjegin begeleidde, straalde de meeste power uit.

Het is nu wachten op de volgende editie van het IVC, over een jaar. En op de volgende summerschool. Wellicht Verdi? Dat hoop ik!

door

1 reactie »

  • Patrick van Rhedenborg zei:

    Vreemd, het charisma bij Trabka nog niet opgemerkt in Rachmaninov, vrijdagavond, maar vond het wel een kwaliteitsstem en beremuzikaal!! Vuga zong Onegin bij ons, ook een mooie kruidige bariton, maar halverwege de aria vond ik het een beetje inzakken qua intensiteit.
    Had Zemfira natuurlijk heel graag ook door Elnara willen horen zingen, maar haar Rachmaninov was ook erg mooi!
    Gulnara verpletterde de zaal met haar Tatiana!
    We hadden ook een formidabel goeie Gremin, gezongen door Gevorg Grigoryan, waar jij dan niets over schrijft… 😉 Vond ik toch echt een paar slagen beter dan Hoedt, waarvan ik de stem mooi vond, maar erg vast vond zitten, waardoor er van legato niets te bespeuren viel.
    Kumanovska was idd. bij ons ook heel mooi als Lisa, Benoot een fraaie Paulina, zeker!Samen mengde het ook goed.
    Wat Didenko betreft, kan ik het moeilijk met
    je eens zijn. Ze heeft présence en de stem is mooi, maar ze kleurt ‘m veel te donker en maakt ‘m te dik waardoor ze veel ”Durchschlagkraft”en resonans verliest. Ik ben bang, dat er nog veel moet gebeuren om de boel vrij te krijgen. Nu hoor je eigenlijk maar de helft van wat ze eigenlijk zou kunnen, die stem is zeker twee keer zo groot, als het niet meer is.
    Over de coaching heb ik niks te melden, Basia ; ben bij geen van de masterclasses geweest.
    Groetjes,

    Pat

Laat uw reactie achter!

Hieronder kunt u een reactie geven op dit artikel.

Operaliefhebbers: wees aardig voor elkaar. Houd het taalgebruik netjes en blijf bij het onderwerp.