Home » Featured, Operarecensie

Rizzi leidt ijzersterke Rigoletto bij DNO

Amsterdam10 mei 2017 48 reacties

De nieuwe Rigoletto van De Nationale Opera werd dinsdagavond laaiend enthousiast ontvangen. Regisseur Damiano Michieletto focuste in zijn pakkende regie op de emoties van de jonge Gilda en haar vader. Verdi-dirigent bij uitstek Carlo Rizzi en een ijzersterke cast zorgden voor het ene muzikale hoogtepunt na het andere.

Luca Salsi als Rigoletto voor het Koor van De Nationale Opera in Rigoletto. (© Clärchen & Matthias Baus)

Luca Salsi als Rigoletto voor het Koor van De Nationale Opera in Rigoletto. (© Clärchen & Matthias Baus)

Wat moet je als regisseur met een opera die al door zovelen is geënsceneerd? Er zijn natuurlijk tal van invalshoeken. Maatschappijkritisch bijvoorbeeld, of vanuit het bij Verdi vaak terugkerende onderwerp van de morele invloed die een autoriteit op zijn omgeving heeft. Of vloek en wraak: de motor van deze opera.

Voor dit alles koos Damiano Michieletto echter niet. De regisseur, die naar eigen zeggen emoties wil oproepen bij zijn publiek, richtte zich op het individu. Hij plaatste de zielenroerselen van Gilda en Rigoletto onder een vergrootglas, en daarvan ging een sterke werking uit.

Wie kwam voor een geromantiseerd hof van Mantua, viste achter het net. Rigoletto verblijft bij Michieletto in een kliniek. Hij is gek geworden door de traumatische gebeurtenissen. Het publiek is getuige van zijn innerlijke worstelingen en strijd. Dat aspect komt groot naar voren. Het verhaal vindt plaats in een flashback, vanuit Rigoletto’s gezichtspunt. Via gebroken en gefragmenteerde gaten in de wanden van de kliniek dienen de situaties zich aan en beleeft hij zijn verdrietige leven opnieuw.

De opera begint met een projectie van zijn gedode dochter. Die gedode dochter krijgt vorm in een levenloze pop, Gilda’s evenbeeld. Bij herhaling zien we Rigoletto de pop in zijn armen nemen. Het gekwelde, mismaakte en vernederde leven van de obsessief liefhebbende vader komt door deze aanpak fascinerend over het voetlicht. Je voelt tijdens de voorstelling een aangrijpend medelijden met dit personage.

Saimir Pirgu als de hertog van Mantua. (© BAUS)

Saimir Pirgu als de hertog van Mantua. (© BAUS)

Ook de emoties van Gilda worden bij Michieletto letterlijk en figuurlijk uitvergroot. Filmbeelden van Gilda als klein meisje brengen Rigoletto, en het publiek, terug in de beleving van haar jeugd. In de visie van de regisseur is Gilda geketend door de verstikkende vaderliefde van Rigoletto. We zien haar lief, boos, opstandig en uiteindelijk bevrijd in de dood, wanneer het raam eindelijk voor haar opengaat.

Wat betreft Gilda’s portrettering slaat Michieletto hier en daar wat ver door in het psychologiseren van haar gemoedstoestand. Tenslotte is Gilda ook gewoon een naïef, jong meisje, dat dweept met haar idool en daarvoor alles wil opofferen. De negentiende eeuw voorzag vaker in zichzelf opofferende, passieve vrouwen en jonge meisjes als Gilda. De regisseur heeft dit gegeven willen vertalen naar de 21ste eeuw, waardoor we soms als in een soap op de huid van Gilda zitten.

Het levert wel charmante plaatjes op van een prachtig, zelfbewust kind. Tegelijkertijd creëert het momenten waarin de aandacht te veel wordt afgeleid of de gevoelens tussen vader en dochter niet geheel overtuigen, zoals in het innige duet in de tweede akte (overigens schitterend gezongen).

De voorstelling zit vol met vindingrijke symboliek. De zak met de dode (pop) Gilda wordt aan het begin al doorgegeven boven de gemaskerde hoofden van de verdorven hovelingen. Dat gebeurt vanaf het moment dat de hertog Rigoletto waarschuwt voor een verkeerde afloop van zijn gedrag.

Wanneer Gilda’s eer door de hertog is bezoedeld, zien we Rigoletto als wanhopige vader, met op de achtergrond onschuldige kindertekeningen. De naïviteit van Gilda’s kindertijd is volop aanwezig: bloemetjes en bijtjes sieren de muren, maar worden gaandeweg steeds zwarter bekrast.

In de derde akte zien we Rigoletto voortdurend graven aan Gilda’s – en daarmee zijn eigen – graf: het zand spat alle kanten op. Zijn obsessies doen hem letterlijk de grond onder zijn eigen voeten weghalen. Prachtige symboliek.

Lisette Oropesa als Gilda. (© Clärchen & Matthias Baus)

Lisette Oropesa als Gilda. (© Clärchen & Matthias Baus)

Luca Salsi heeft Rigoletto vaker gespeeld en zijn rol stond als een huis. Wat een stem en inleving! Bovendien moest hij in deze regie de hele avond op de bühne blijven. Samen met Lisette Oropesa als Gilda trad hij eerder op in deze opera. De nar en zijn dochter speelden ontroerend mooi. Oropesa was een fantastische Gilda. Met een stem zo breekbaar als glas, transparant en sterk tegelijk, is ze een ideale vertolkster voor deze rol. Ook Saimir Pirgu, de hertog van Mantua, zong en speelde zeer goed. Hij charmeerde niet alleen de vrouwen, maar ook het Amsterdamse publiek.

Het was enorm genieten met deze sterke cast. Allen zongen en speelden uitstekend. Sparafucile (Rafal Siwek) en zijn verleidelijke dochter Maddalena (Annalisa Stroppa) mochten er ook zijn met hun diepe stemgeluiden. Zij droegen bovendien sterk bij aan het geweldige kwartet in de derde akte.

Volkomen terecht applaudisseerde Carlo Rizzi voor zijn zangers, die hij zelf de gehele avond lang stevig houvast bood. Zelden heb ik muzikaal zo’n schitterende voorstelling van deze opera meegemaakt. Ook het Koor van De Nationale Opera zong uit één stuk.

Onder de specialistische handen van Rizzi, die alle aria’s meezong, zinderde het Nederlands Philharmonisch Orkest in de orkestbak. Rizzi liet de musici uiterst zacht en kleurrijk spelen, op enkele terechte climaxen na. Alleen daarom al een voorstelling die je gehoord en gezien moet hebben.

Rigoletto is nog tot en met 5 juni te zien in Nationale Opera & Ballet in Amsterdam. Zie voor meer informatie de website van De Nationale Opera.

door

Rigoletto
Giuseppe Verdi

Uitgevoerd door: Nederlands Philharmonisch Orkest en Koor van De Nationale Opera onder leiding van Carlo Rizzi.
Solisten: Luca Salsi, Saimir Pirgu, Lisette Oropesa, Rafal Siwek, Annalisa Stroppa, Esther Kuiper e.a.
Regie: Damiano Michieletto.
Bezocht op 9 mei 2017

48 reacties »

  • Stefan Caprasse zei:

    Oei, oei, dit belooft hier weer wat te worden…

  • Stefan Caprasse zei:

    Het zal waarschijnlijk gemakkelijker zijn de meeste commentaren van vorige keren gewoon te kopieren…

  • Pieter zei:

    @ Stefan Caprasse, gewoon als algemeen commentaar “zie Macbeth”, haha. Niet dat ik het er mee eens ben want ik ben -oh, vloeken in de kerk hier- best wel fan van mevrouw Breth. Michieletto’s Il Vaggio was genieten, ben dus erg benieuwd naar zijn Rigoletto. En ja, meneer Keegel, ik weet dat de opera’s achtereenvolgens door Rossini en Verdi geschreven zijn.

  • Stefan Caprasse zei:

    Hopelijk wordt er naast het willen overtroeven van elkaars cynisme ook nog inhoudelijk voldoende zinnigs gezegd…

  • joke zei:

    Kleine omissie in bovenstaande hagiografie: een deel van het publiek trakteerde regisseur Michieletto op boegeroep.

  • Fred zei:

    en de ellende blijft maar voortduren, de foto alleen al zegt alles. Oeverloos gezeik van een regisseur die een werk van een meester ongestraft verkracht en er nog rijkelijk voor betaald wordt ook. Er moet hier niks worden vertaald naar de 21ste eeuw.
    De enige update van het werk dat ik ooit heb kunnen smaken was die maffia ENO productie daar klopte alles, hier dus niks….Nogmaals oeverloos gezeik

  • Olivier Keegel zei:

    Op ziekenbezoek bij Rigoletto

    http://operagazet.be/recensies/recensies-20162017/nl/amsterdam-rigoletto/

  • Leen Roetman zei:

    Toch wel raar dat Audi enkele jaren geleden naar Wenen ging om een (naar ik gelezen heb vrij sobere, traditionele) Rigoletto te regisseren en voor zijn “eigen” theater een psycholoog uit Italië inhuurt. Waaraan hebben wij dat verdiend?

  • Jan de Jong zei:

    Waanzinnige Rigoletto!

    Onbegrijpelijk dat de NRC slechts vier sterren geeft aan deze voorstelling. Deze Rigoletto was uitzonderlijk krachtig, hallicunant en krankzinnig. Ik beleefde een voorstelling waarop op hoog niveau gezongen, gespeeld en geacteerd werd in een eenvoudig, maar effectief decor.

    Geen rare fratsen, zoals een Figaro in een autosalon – zaken die niets met elkaar te maken. Nee, hier werd vernuftig een perspectief gekozen waarin alle elementen van deze opera een plaats kregen. Rigoletto als impliciete waanzinsopera werd hier expliciet gemaakt. Een geniale vondst die door de complete troupe op voortreffelijke wijze is uitgewerkt. Wat een zang, wat een theater, wat een opera.

    Het was geen Rigoletto die trouw aan de tekstaanwijzingen in het libretto was, maar belangrijker dan die relatieve formaliteit is voor mij de trouw aan de geest van Verdi’s beste opera.

    Je kunt het niet met de keuzes van de regisseur eens zijn, maar het concept is helder en consequent doorgevoerd en zodanig dat je niet van de zangers en het zingen wordt afgeleid. Muzikaal is de uitvoering hoogstaand, dus ga desnoods met een blinddoek – maar dan mis je wel een wezenlijk onderdeel van deze topproductie.

  • Jan de Jong zei:

    PS Mevrouw De Rooij: uitstekende recensie, dank!

  • Jan de Jong zei:

    excuses: mevrouw VAN Rooij

  • Leen Roetman zei:

    Basia Jaworski besteedt op haar blog veel mooie woorden aan de vocale prestaties https://basiaconfuoco.wordpress.com/2017/05/10/rigoletto-van-damiano-michieletto-amsterdam-2017/

  • kersten zei:

    Wat ’n aangename prachtblog !

  • Conus zei:

    “Het was geen Rigoletto die trouw aan de tekstaanwijzingen in het libretto was, maar belangrijker dan die relatieve formaliteit is voor mij de trouw aan de geest van Verdi’s beste opera.” Ik houd van dat soort zinnen, jammer dat het woord “actueel” er niet ergens ingefrommeld is.

    De geest van Verdi, die zou ik ook wel willen kennen. Even de feiten (lastig): Piave was de librettist van menige Verdi-opera. Piave was favoriet bij Verdi, omdat de eerste zo perfect de instructies van Verdi aanvoelde en in het script ten uitvoer wist te brengen. Is een interessante briefwisseling tussen de heren over. Als iemand “de geest van Verdi’s opera” trouw was, dan was het wel Piave. Putting one and one together: wie het dichtst bij het libretto (“de relatieve formaliteit” — homerisch gelach stijgt op!) blijft, blijft het dichtst bij de geest van Verdi’s opera.

  • Richard zei:

    Als gisteren bij de première iemand voor het eerst een Rigoletto zag, zou hij/zij er geen bal van begrepen hebben (terecht) en het zou waarschijnlijk tevens zijn/haar laatste Rigoletto zijn. Wat een opgeklopt, geforceerd, gekunsteld en overbodig gedoe. Het concept! Mag ik een teiltje? Alls “schitterende” vondsten zijn voor door Verdi veel beter gedaan, geen aangrijpende (vooruit: psychologisch) drama dan Rigoletto “as is”. Ben het geheel met Opera Gazet eens (citaat):

    “Deze “klinische omgeving” waarin Rigoletto terechtkwam was dus de bijzondere duiding van regisseur Damiano Michieletto. Iedereen met een diploma Ambachtsschool Zwakstroom op zak die het oorspronkelijke libretto tot zich neemt, begrijpt dat Rigoletto psychisch niet helemaal tof in elkaar zit. Michieletto heeft echter zo weinig vertrouwen in en minachting voor zijn publiek dat wij in zijn ziekelijke (pun intended) en oersaaie regie een desolate Funny Farm krijgen voorgeschoteld. Opdat men wete: Rigoletto is malle Jodokus van de Tempelberg.”

  • adriaan zei:

    Pas (maart 2015?)Rigoletto in Luik (met Nucci!) gezien in de traditionele setting natuurlijk. Benieuwd naar deze regie.Rigoletto is een mooie opera,maar Verdi heeft echt meer paradepaardjes hoor: Otello,Don Carlos,Nabucco bijv.

  • Maarten-Jan Dongelmans zei:

    @Adriaan: Nabucco zou ik zeker geen paradepaardje willen noemen. Aida en La Traviata zeker wel.

  • Stefan Caprasse zei:

    De zaak loopt lekker; toch onverwachte bloemen en de potten van wie men het kon verwachten – er zijn nog zekerheden in het leven!

    Wat mij betreft, deels uit financiele redenen maak ik (ten onrechte?) niet de verplaatsing naar Amsterdam. En vermits ik nog steeds de “achterhaalde, dommige en onzinnige (zoals ooit iemand het subtiel uitdrukte) mening ben toegedaan dat men niets mag beoordelen zonder het zelf gezien te hebben, ga ik dat ook niet doen. Het is trouwens helemaal niet zeker dat het me zou bevallen hebben want zeker niet alle ‘regietheater-concepten’ bevallen me zonder meer. Al is het wel zo dat mijn oordeel vaker gebaseerd is op mijn esthetische indruk van de voorstelling dan op dogmatische principes.
    In dat opzicht lijken me de eerste twee foto’s bij deze recentie eerder klinisch kil maar de foto met Oropesa vind ik wel mooier. Natuurlijk kan men een voorstelling niet reduceren tot enkele plaatjes… ik hoop dan ook dat de voorstelling voor de TV is opgenomen zodat ik op basis daarvan er nog een persoonlijk oordeel kan over maken…

    En ik heb toch wel principes; @Jan de Jong: het verheugt me dat de voorstelling U zo is bevallen (toch één positieve noot!) maar tekstgetrouwheid een ‘relatieve formaliteit’ noemen vind ik dan weer een beetje ver gaan… ook al kan die tekstgetrouwheid zich op diverse manieren uiten…

  • Stefan Caprasse zei:

    @Adriaan en M.J. Dongelmans: Ik vind ‘Nabucco’ toch wel een paradepaardje. Maar ook ‘Macbeth’ (natuurlijk), ‘Simon Boccanegra’ (mijn lieveling!) en naast natuurlijk de allergekendste werken ook ‘Stiffelio’ (!) en ‘La Battaglia di Legnano’ vind ik ook onverwacht mooi…
    Om even lekker af te dwalen…

  • Ray W. zei:

    De waardering voor regietheater is een virale aandoening, waartegen nog geen afdoend medicijn is gevonden. Recensent Keegel boekt in het Opera Gazet (“wat een aangename prachtblog”) laboratorium echter hoopvolle resultaten.

    @Joke: er was bij de première inderdaad boegeroep voor de ziekenhuisdirecteur, ik denk dat vermelding ervan niet in de hagiografie (!) van mevrouw Jacqueline van Rooij paste…

    @Fred: “oeverloos gezeik”, inderdaad.

  • Ben Siebers zei:

    Ga deze voorstelling later nog bijwonen. Verheug mij op de muziek en zang maar na afloop is er in Amsterdam bijna steevast een kater door de regie. Wij zijn echt doorgeschoten in het regietheater waarin alles altijd maar anders moet dan de componist en librettist het bedoeld hebben en waar zaken vooral moeten worden uitgelegd. Dat er dan vaak een enorm verschil ontstaat tussen wat je hoort (de tekst) en wat je ziet interesseert de heren en dames regisseurs blijkbaar niets. Wat dat betreft kan ik het eens zijn met Adriaan. Ook ik heb genoten van de traditionele Rigoletto in Luik, met de grote Nucci in de hoofdrol.
    Onder Audi is het regietheater in Amsterdam zo langzamerhand de maatstaf geworden en moeten wij voor normale voorstellingen naar andere (betere) theaters in Europa. Zo heb ik mooie meer traditionele voorstellingen gezien in Londen en in diverse theaters in Duitsland waaronder München. In die laatste stad zal ik in juli weer mooie 4 voorstellingen zien (met o.a. Kaufmann, Harteros, DiDonato, Garanca, Spyres, Kurcak, Polenzani, Kwiezien). Hoewel Amsterdam de kroon lijkt te spannen in het regietheater kom je het ook in de Duitse theaters regelmatig tegen. Een mooi voorbeeld is de Ring des Nibelungen die ik onlangs in Wiesbaden bijwoonde (met Andreas Schager in 3 voorstellingen!). Siegfried zingt dat hij een beer heeft meegenomen en het hele publiek kan dat ook nog eens lezen op de boventiteling. En wat zien wij: Siegfried die met een punker komt aanzetten… Wie stopt deze onzin?

  • Ben Siebers zei:

    Overigens met groot genoegen de reactie van Olivier Keegel gelezen op de operagazet. Vooral mijn complimenten heer Keegel met uw geweldige maar o zo ware uitsmijter die ik graag even volledig noteer: “Het was weer eens het oude liedje in het Amsterdamse Muziektheater. Muzikaal dik in orde, visueel rijp voor herinvoering van blindenplaatsen.”

  • Jan de Jong zei:

    @Adriaan, M.J. Dongelmans, Stefan Caprasse

    Wat betreft paradepaardjes van Verdi: helemaal mee eens dat hij veel meer fantastische opera’s heeft geschreven, die ik allen heel graag hoor. Ik voer graag een keer een discussie over waarom en welke opera van Verdi een meesterwerk is. De lijst is lang.

    Voor mij is Rigoletto zijn belangrijkste opera. De gecondenseerdheid van dit werk, de variatie in middelen en expressie, de rijkdom aan melodieën en de constant superieure kwaliteit van de muziek vind ik ongeëvenaard. Het is ook nog eens het sleutelwerk in zijn ontwikkeling en cruciaal voor de doorontwikkeling van de Italiaanse opera in de tweede helft van de 19de eeuw.

  • Stefan Caprasse zei:

    Over ‘belangrijkste’ (en wat dat inhoudt) kan men redetwisten, maar ‘Rigoletto’ is alleszins ook één van mijn lievelingsopera’s. En Rigoletto zelf misschien zijn meest fascinerende (muzikaal en dramaturgisch) personage…

  • Maarten-Jan Dongelmans zei:

    @Stefan: daar sluit ik me graag bij aan.

  • adriaan zei:

    Stefan,geldt ook voor Otello.lijkt me!

  • Leen Roetman zei:

    “Elementen die er met de haren zijn bijgesleept, kunnen de aandacht afleiden en zelfs een barrière opwerpen tussen de partituur en een publiek dat het werk nog niet kent. En dat laatste kan heel kwalijk zijn voor de toekomst van een kunstvorm die het toch moet hebben van publieke belangstelling.” Paul Korenhof > recensie op OpusKlassiek.

  • Olivier Keegel zei:

    Inderdaad, Leen, Paul Korenhof slaat de spijker weer eens keihard en toch elegant op zijn kop. Wat een voortreffelijke recensent en operakenner is Paul Korenhof toch, er is in zijn recensies en beschouwingen nooit een speld tussen te krijgen.

    Zonder mij met zijn uitzonderlijke niveau te willen vergelijken, komt hij tot dezelfde conclusie als Basia Jaworski en ik:

    “Rigoletto bij DNO: ogen dicht en genieten!”

  • Stefan Caprasse zei:

    @Leen: Voor die redenering valt natuurlijk wel iets te zeggen. Men gaat er schijnbaar (te?) vaak van uit de de “gekendste” werken ook door en door gekend zijn door het ganse publiek, zodat iedereen de “herinterpretatie” ervan ook meteen begrijpt. Men vergeet daarbij dat het publiek ook voor een groot deel bestaat uit mensen die niet zo regelmatig (of slechts af en toe) naar opera gaan en bijgevog zelfs de meest gekende werken niet vanbuiten kennen. En ik kan me voorstellen dat voor zulke mensen zulk ‘regietheater heel verwarrend moet zijn (het is het al voor sommige ‘kenners’)…

    Dit is wel een losse, algemene bedenking, en zegt niets over mijn persoonlijke mening over ‘regietheater’ (waar ik het al over gehad heb)…

  • Jan de Jong zei:

    De vraag in hoeverre (nieuwe) bezoekers verward raken door een enscenering die vrijheid neemt ten opzichte van de tekst is een lastige, want die is ook zeer persoonlijk. Sommige mensen worden juist graag getriggerd. Anderen hebben moeite met discrepanties. Ik had dinsdag vrienden meegevraagd naar de opera, voor wie het het tweede bezoek aan een opera ooit was (na Billy Budd enkele jaren terug). Ik vreesde in de pauze voor hun reactie – voorafgaand aan de voorstelling hadden we samen de synopsis doorgenomen. Maar zij waren dolenthousiast! I.t.t. mijn partner die na eerdere Rigoletto’s eindelijk graag eens een nar en een hertog in een echt paleis had gezien. Wat bleek: mijn vrienden keken zonder ballast naar een voorstelling. Hun vrijheid van kennis en oordeel maakte dat zij onbevangen konden genieten van wat deze productie te bieden had.

  • Stefan Caprasse zei:

    Zoals ik zij, het was slechts een losse bedenking en in alles heb je natuurlijk zeer diverse mensen…

  • Leen Roetman zei:

    Facebook denkt mij te kennen en adviseert mij om naar Parijs te gaan! . Als “voorgesteld bericht”: Opéra national de Paris – Gesponsord · « Rigoletto » de Verdi : un drame de passion, d’amour filial et de trahison envahit l’Opéra Bastille du 27 mai au 27 juin.
    Met deze trailer https://www.operadeparis.fr/saison-16-17/opera/rigoletto/galerie#head
    Zie ik daar een coke snuivende Duca? (Zag regisseur Guth bij DNO Don Giovanni en Leporello ook niet als drugsgebruikers?)
    Ga ik voor de psychiatrische kliniek of voor de drugsgebruiker? Twijfel…

  • Jan de Jong zei:

    Een interview van Hans Haffmans met de dirigent: Carlo Rizzi ziet op het toneel een productie die trouw is aan de muziek.

    “The important thing for me is not so much what we will see, because somebody may like it, some people may not likte it, but for me it is important to understand if the conception of the visual part of the production is faithful to the music. And in this is case, I have to say that it is.”

    http://radio.omroep.nl/f/407677/

    Interessant ook de recensie in de Volkskrant waarin Guido van Oorschot andere accenten legt dan zijn collega’s die tot nu toe aan de orde kwamen. Ik vind hem opvallend kritisch over de dirigent.

    http://www.volkskrant.nl/recensies/slotbeeld-rigoletto-van-nationale-opera-is-om-te-huilen-zo-mooi~a4494111/

  • Leen Roetman zei:

    Bonusquote van regisseur Damiano Michieletto: “Ik ben hier niet om tegemoet te komen aan de smaak van het publiek”. Interview TROUW https://www.trouw.nl/cultuur/de-fatale-obsessies-van-rigoletto~a326d6b2/

  • Olivier Keegel zei:

    “The important thing for me is not so much what we will see, because somebody may like it, some people may not likte it, but for me it is important to understand if the conception of the visual part of the production is faithful to the music.”

    Wat een hilarische en vermakelijke deftigpraat. “What we will see” is niet belangrijk, “the visual part” wel. Briljant! Tekst zou van Wim T. Schippers kunnen zijn. Of van burgemeester Dikkerdak.

    Alle (vrijwel alle) dirigenten vinden de regie “faithful to the music”: geen rumor in casa, maar pecunia op de bankrekening.

    Alleen de megapersoonlijkheden onder de dirigenten laten in bedekte of minder bedekte termen weten wat ze werkelijk vinden van de schabouwelijke taferelen die zich boven hun hoofd afspelen: Bernard Haitink, Mariss Jansons, Riccardo Muti (held) e tutti quanti.

    Gelukkig heeft Rizzi van dirigeren meer verstand.

  • Anna Minis zei:

    Groot gelijk, heer Keegel. Onnozele prietpraat van maestro Rizzi.
    De regisseur vertelde in een interview met Trouw geen onzin, en hij gaf blijk van inlevingsvermogen, al ligt het allemaal wat genuanceerder dan hij denkt. (”ik ben niet hier” etc. is uit de context gerukt, de regisseur vindt het publiek–naar eigen zeggen–niet onbelangrik).
    Maar wat ik uiteindelijk op het toneel zag, kan ik niet serieus nemen. Met de beste wil van de wereld niet. Aan al dat psychologiseren is Verdi ten onder gegaan. Over het muzikale gedeelte van de zaak was ik ook niet overmatig enthousiast, maar dat verandert misschien nog, want 31 mei ga ik nog eens.

  • Jan de Jong zei:

    @Anna Minis @Olivier Keegel

    U mag Rizzi wegzetten hoe u wilt en hij heeft mijn verdediging niet nodig (en ik zijn opvatting over de operavoorstelling niet om mijn visie op de productie te verwoorden). Rizzi manifesteert zich met zijn baton.

    Maar ik constateer wel dat de dirigent zich ook op de vlakte had kunnen houden als hij de enscenering niet overtuigend vond, wat hij niet deed. Rizzi is meer dan vermaard genoeg (juist in Verdi) om zich een wat kritischer houding te kunnen permitteren.
    Afgezien daarvan: als er van iemand in het theater een groot begrip en inlevingsvermogen in het werk Rigoletto kan worden verondersteld, was dat dan niet van hem?

    In mijn ogen maakte hij die veronderstelling ook meer dan waar met zijn directie. Daar zijn de meesten het in grote lijnen wel over eens.

  • Leen Roetman zei:

    Ik heb er nog eens over nagedacht, maar ik kies noch voor de coke verslaafde, noch voor de psychiatrische patiënt, ik kies voor de muziek van Verdi en blijf gewoon thuis. Ik zet de CD op.

    Overigens lijkt de semi-geënscneerde uitvoering de toekomst te hebben. Ik lees jubelende recensies van een semi-staged Poppea (Gardiner in Bristol) , Turandot (opera North Leeds) en Pelléas in Cleveland “reorienting the future of opera” https://www.nytimes.com/2017/05/08/arts/music/review-debussys-pelleas-but-this-time-all-boxed-in.html?_r=0

  • kersten zei:

    @Leen Roetman: deze DNO-Rigoletto, die muzikaal ouderwets opwindend moet zijn, laat zich binnenkort ergernisvrij savoureren via NTR Opera live maar dat is natuurlijk minder live dan er ter plekke bij zijn, zij het misschien/wellicht `ogen dicht en genieten` – maar ik moet het dus nog zien.

  • kersten zei:

    @Leen Roetman: natuurlijk, semi-geënsceneerde uitvoeringen zijn goedkoper maar houden extremistisch regisseursgedoe niet tegen – hetgeen u overigens niet beweert.
    Ik vind een semi-scenische uitvoering een nogal vleugellam gebeuren en zou liever een beroep willen doen op het gezond gevoel en verstand van intendanten: spiegel u aan het beleid van onze Reisopera. Succes verzekerd.

  • Rudolph Duppen zei:

    Gisterenavond deze voorstelling bijgewoond.Ook muzikaal was deze productie een grote teleurstelling.Er werd routineus en snoeihard gezongen. Het leek wel of de stemmen versterkt werden. Alles klonk hard en ongenuanceerd op rij 12 midden in de zaal.Van mezza voce had niemand gehoord.Het klinische regieconcept maakte het er natuurlijk niet beter op. In plaats van meelijwekkend werden de karakters belachelijk. Ik heb nog geprobeerd of er enige logica in het concept zat maar dat heb ik al gauw opgegeven. De enigen die prachtig genuanceerd en waar nodig zeer ritmisch en zacht klonken waren de leden van het operakoor.Het publiek vond het prachtig op een paar boeroepers na.

  • c.horsmeier zei:

    helemaal mee eens was er ook gisteravond.
    Boeroepers voornamelijk om de poppenspelers heel begrijpelijk.
    Zang viel niet tegen ,heb heel wat rigoletto s gezien en gehoord,maar nog nooit zo een Caro Nome gehoord heel knap was eerst wat bang met al die variaties op eind dat ze de weg kwijt zou raken en niet meer wist waar ze was maar kwam goed.
    Bariton geweldige stem maar waarom in zijn monoloog Pari Siamo op eimnd niet de hoge noot.Net als de hit La donna e Mobile totaal vermoord door de regie,kan tenor niets aan doen vond hem erg goed.
    Tenor snel terug voor revanche.
    Dit is wel het meest mallotige wat ik ooit gezien heb.
    nu hoop ik dat de La Forza wel beter gedaan wordt anders einde opera kom ik niet meer.

  • Anna Minis zei:

    Mijnheer Duppen, ik ben blij dat ik het nu ook eens van een ander hoor. Ik vond ook dat er veel te hard werd gezongen. Dat bedoelde ik met ”niet overmatig enthousiast over het muzikale gedeelte”. Alleen de Hertog kon ik waarderen. Ik dacht dat het aan mij lag, daarom kocht ik nog een plaats voor 31 mei. Ik ben benieuwd!

  • Rudolph Duppen zei:

    @Meneer Horsmeier: Die hoge noot heeft Verdi nooit geschreven. In het interview met Odeon zegt Luca Salsi daar een aantal interessante dingen over. Hij bracht echter de andere punten die hij in het interview noemt zoals het gebruik van kleur, nuance en zacht zingen afgelopen donderdagavond nauwelijks of niet in de praktijk. Van het parola scenica heb ik ook weinig gemerkt.Hij bulderde zich door de avond heen.

  • c.horsmeier zei:

    geachte Heer Duppen .
    Ja dat weet ik dat Verdi die nooit heeft geschreven maar zit er wel op te wachten het heeft wel iets.
    Pierro Cappucilli deed hem in Wenen ook niet.

  • kersten zei:

    Ik vond het muzikaal een sensatie, gisteren. De ultieme Gilda, (stem, glans, techniek, interpretatie, presentatie, uiterlijk) op de eerste plaats. Luca Salsi, gisteren een geval apart helaas omdat hij zich vanwege bronchitis door de voorstelling heen moest hoesten en daarbij ook nog gedwongen was permanent op het toneel aanwezig te blijven. Het dankbare en enthousiaste publiek mocht zich zelfs nog verheugen bij vlagen gedemonstreerd te krijgen waartoe hij eigenlijk in staat was. Saimir Pirgu maakte in levende lijve een veel sterkere indruk op me dan in zijn opnames: krachtige, vuurvaste stem. Dat de mezza voce momenten spaarzaam waren en hij te vaak te luid zong was ongetwijfeld van regiewege (hormonen)opgelegd. Rizzi cum suis: fel en krachtig (onweer, en wát `n koor! en subtiel (Caro nome!) en met in mijn oren uitgebalanceerde tempi.

    Deze sensatie kon niet teniet worden gedaan door het geforceerde regieconcept (flashbacks van opgenomen psychiatrisch patiënt, beschermende bezitsdrang, het zich ontwikkelende kind), hoe knap en inventief dat ook was doorgevoerd: de vereiste sfeer en couleur locale ontbraken ten enenmale. Ergerlijk de poppen en projecties die maar bleven voorschrijven wat we moesten begrijpen en voelen. De finale mierzoet sentimentele cliché-filmbeelden werkten bij mij eerder op de lachspieren dan op de traanklieren.

  • kersten zei:

    PS
    Sorry, `hormonen`: lees testosteron o.i.d. …

Laat uw reactie achter!

Hieronder kunt u een reactie geven op dit artikel.

Operaliefhebbers: wees aardig voor elkaar. Houd het taalgebruik netjes en blijf bij het onderwerp.