Home » CD-recensies

Een melancholische Blauwbaard

28 september 2009 Geen reacties

Is Blauwbaards Burcht een echte opera? Of eerder een dramatische symfonie? Een nieuwe opname, in februari 2009 live geregistreerd in Barbican onder leiding van Gergiev, klinkt eerder als een in donkere kleuren gestoken sprookje, met een onoverkomelijk droef, maar niet tragisch einde.

BluebaardHet met symbolen overladen libretto heeft op deze cd niets gruwelijks en is eerder melancholisch dan huiveringwekkend. De toon wordt al in de proloog gezet, hier prachtig (in het Engels) gedeclameerd door Willard White. Zijn mooie, warme bas maakt dat je, net als Judith, verliefd op hem wordt.

Elena Zhidkova, die op het laatste moment de ziek geworden Dalayman heeft vervangen, is een echte ontdekking. Haar prachtige mezzo klinkt ongetwijfeld Slavisch, maar zonder de lelijke borsttonen. Gelaten laat ze zich door alle deuren heen leiden. Ze is meer een mysterieuze, in haar lot berustende Mélisande, dan een nieuwsgierige Judith.

Het Hongaars van beide zangers klinkt niet echt idiomatisch (Bartók had er niets op tegen dat zijn opera in andere talen werd uitgevoerd), maar ze gaan zo zorgvuldig met de tekst om dat het op de een of andere manier goed te volgen is, zelfs als je de taal niet kent.

Het London Symphony Orchestra onder leiding van Valery Gergiev klinkt opvallend lyrisch. Zo heb ik de opera nog niet eerder gehoord.

door

Blauwbaards Burcht
Béla Bartók

Uitgevoerd door: London Symphony Orchestra onder leiding van Valery Gergiev.
Solisten: Sir Willard White en Elena Zhidkova.
Uitgever: LSO Live (LSO0685 (SACD))

Laat uw reactie achter!

Hieronder kunt u een reactie geven op dit artikel.

Operaliefhebbers: wees aardig voor elkaar. Houd het taalgebruik netjes en blijf bij het onderwerp.