Home » Operarecensie

Altre Stelle blijft verstoken van drama

Amsterdam13 mei 2010 3 reacties

De mooie Anna Caterina Antonacci was niet genoeg om Altre Stelle van Het Muziektheater en De Nederlandse Opera gisteravond (12/5) tot leven te wekken. Ik had het me voorgesteld als een intense solovoorstelling, maar de realiteit was een stuk minder dramatisch.

Altre Stelle is de tweede samenwerking tussen de Italiaanse mezzosopraan/sopraan Anna Caterina Antonacci en regisseuse Juliette Deschamps. Eerder maakten zij samen de solovoorstelling Era la Notte.

Scène uit de wereldpremière van Altre Stelle in 2008 (foto: Christophe Olinger).

Het stuk is iets tussen recital en opera in en laat kort gezegd de smart zien van een vrouw die verlaten is door haar geliefde, haar held. De vrouw wordt in beslag genomen door krachtige emoties als verdriet, wanhoop, wraakzucht en waanzin, die haar steeds verder neerdrukken, tot ze de dood in de ogen kijkt.

Deschamps en Antonacci gebruikten tragische heldinnen van diverse componisten om deze vrouw neer te zetten. Er klonk vocale en instrumentale muziek van Méhul, Berlioz, Gluck, Rameau en Cherubini.

Een opzet die toch goed zou moeten zijn voor een potje tranentrekkerij van de hoogste orde, zou je denken. Ik had dat in elk geval wel van tevoren verwacht. Maar ik kwam eerlijk gezegd wat bedrogen uit. Was dit nu de lijdensweg van een vrouw wiens pijn zo diep gaat dat ze hel en verdoemenis vloekt, dat ze haar kinderen wat aan wil doen, dat ze d’r dood aan gaat?

Niet dus. Ik denk dat het vooral aan het acteerwerk en de regie lag. Uitstraling had Antonacci zeker, maar haar bewegingen en gebaren hadden weinig zeggingskracht. Hier en daar een glaasje kapotslaan en je handen geheven houden, is niet bepaald imponerend. Ze stond haast introvert op het toneel.

Fysieker, doordachter en origineler spel zou voor meer drama hebben gezorgd. Nu bleef het stil en ingetogen op het toneel. Dat mag ook Deschamps verweten worden. Het decor dat Nelson Wilmotte voor haar had vervaardigd, vond ik de juiste duistere, benauwende karakteristiek hebben, maar alleen met een mooi plaatje red je het niet als het verhaal verder door slechts één vrouw (en twee ondersteunende kinderen) gemaakt moet worden. Aan de zware eisen die dat stelt, kon Deschamps niet voldoen.

Scène uit de wereldpremière van Altre Stelle in 2008 (foto: Christophe Olinger).

Muzikaal was er veel minder te klagen. Ik vond Antonacci overtuigend zingen. Haar stem had een prachtige donkere tint, die iedere noot als vanzelf een dramatische lading gaf. Verder liet ze de meest emotionele woorden er knap uitspringen. Met name in de aria ‘Je vais mourir’ uit Les Troyens van Berlioz ontroerde ze. Dat de Italiaanse een artiest van groot formaat is, werd wel duidelijk.

Het orkest Les Siècles onder leiding van François-Xavier Roth speelde kleurrijk. Soms vond ik het iets te braaf, maar met name in de tweede helft van de voorstelling en dan vooral in de muziek van Berlioz waren fraaie dingen te horen.

Over het geheel genomen bleef de voorstelling echter verstoken van de portie drama waar ik op had gehoopt en die het zeker kon gebruiken.

Altre Stelle is nog tweemaal te zien in Het Muziektheater in Amsterdam, op 14 en 15 mei. Zie voor meer informatie de website van Het Muziektheater en De Nederlandse Opera.

door

Altre Stelle
Méhul, Berlioz, Gluck, Rameau, Gluck en Cherubini

Uitgevoerd door: Les Siècles onder leiding van François-Xavier Roth.
Solisten: Anna Caterina Antonacci, Léonore Bonnin en Ivan Dhédin.
Regie: Juliette Deschamps.
Bezocht op 12 mei 2010 in Het Muziektheater - Amsterdam.

3 reacties »

  • Laura zei:

    Ik heb hier helemaal niets aan toe te voegen – ik snap best hoe ze het geheel aan elkaar hebben willen rijgen, maar in de praktijk lukte dat simpelweg niet op een boeiende manier. Dat was ook te merken aan het applaus achteraf, bijna genant lauw, terwijl de zang toch wel echt van een topniveau was.

  • Maria zei:

    Inderdaad, een wat vlakke bedoening, vrijdagavond in het Muziektheater. Een aardig verpozen, mooie muziek, keurig gezongen ook, fraaie plaatjes op z’n tijd (al was er een wat erg lange sneeuwstorm), maar drama – nou nee. Dat wilde maar niet komen.

  • Felipe zei:

    Ik ben het hier absoluut niet mee eens! Ik vind het een beetje oppervlakkig om te zeggen dat het drama ontbrak, want dat was voor mij niet het geval. Ik vond het juist mooi hoe ze het drama overbracht! De vrouw die echt een man nodig heeft, naar hem verlangt, maar wordt bedrogen. De laatste scene dat ze dood gaat en geweldig piano zingt, daar zit zo veel gevoel in. Dit is kunst, niet allemaal realistisch misschien, maar kunst, door de muziek, door haar stem ervoer je de kunst, je moest het naar mijn mening over je heen laten komen en dan sneeuwt het helemaal niet te lang maar hoort het bij een tableaux.

Laat uw reactie achter!

Hieronder kunt u een reactie geven op dit artikel.

Operaliefhebbers: wees aardig voor elkaar. Houd het taalgebruik netjes en blijf bij het onderwerp.