Het was bij De Nederlandse Opera  (nu De Nationale Opera en Ballet), dat ik Basia Jaworski leerde kennen, waar wij samen voorstellingen bezochten en elkaar na afloop troffen op de première after parties. Daar sprak zij met scherpte en overtuiging over wat zij had gehoord en gezien. Basia was uitgesproken in haar smaak, helder in haar oordeel over stemmen, en nooit vrijblijvend in haar mening. Tegelijk was zij gul: zij stelde mij steevast voor aan mensen die ik nog niet kende en deelde haar netwerk zonder voorbehoud.

Ik herinner me nog een keer dat ze eigenlijk geen uitnodiging voor de borrel had en tegen mij had gezegd dat ik met haar mee mocht komen. Ze rende bij de ingang hard op Truze Lodder af en vloog haar om de hals. Truze was een beetje verbouwereerd van de heftigheid maar kon Basia haar spontaniteit zeker waarderen en gaf mij in het kielzog ook maar een knuffel met de mededeling; “dat doen we normaal niet he,” Inderdaad aan de Cao-tafel en andere zakelijke meetings hadden we slechts handen geschud, maar misschien wel door Basia werd mijn contact met Truze Lodder daarna ook veel persoonlijker.

Toen Basia haar gezondheid achteruitging, hielden wij contact via messenger en Facebook. Op verzoek van onze gezamenlijke vriendin Lieneke van Effen heb ik Basia later geholpen met haar tuin. Dat voelde als een vanzelfsprekend gebaar, passend bij de manier waarop zij zelf altijd voor anderen klaarstond. Ze feliciteerde me met m’n eerste stuk op Place de l Opera.

Basia blijft in mijn herinnering een betrokken, uiterst strijdbaar en prachtig uitgesproken en royaal mens. Iemand die deze wereld af een toe een zetje gaf en in ieder geval meer kleur.