Opera Forward Festival vol op gang
Het Opera Forward Festival is in volle gang. Na de wereldpremière van Theory of Flames*, hier op de website eerder besproken door Franz Straatman, volgt er nog één grote zaal productie, Requiem for Mariza . Daarnaast biedt het festival verschillende kleinere producties, zoals Les enfants terribles. The Knife of dawn , Harvest, de LABS Carousel, Moeras!, Oh, so many things to feel lost about en Soprano’s only. Ook zijn er de zogenaamde context evenementen, The Song project en een lezing in De Balie met als titel Behind the opera. Place de l’Opera stortte zich meteen in het hele OFF.
Nieuwe generatie
In de LABS The Carousel in Studio Boekman werden vijf korte nieuwe opera, of in ruimere zin muziektheater- voorstellingen gepresenteerd, die gemaakt zijn door studenten van de Academie voor Theater en Dans, Amsterdam, het Conservatorium van Amsterdam, het Koninklijk Conservatorium, Den Haag, Codarts Rotterdam en de masteropleiding dramaturgie van de Universiteit van Amsterdam.
Het leverde een in alle opzichten afwisselend programma op waarin de studenten de vrije hand hadden en zich verbonden door thema’s als ‘het gevoel klein te zijn in een grote wereld, willen vliegen terwijl je vastzit aan de grond, je gevangen voelen in een spiraal die met de dag sneller lijkt te draaien. ‘
In het algemeen was het interessant te zien hoe de jonge makers zich uitten. Weinig ruimte voor emoties, laat staan fysiek contact en een somber beeld van hun plaats in de wereld. Ontheemd, geen plaats vinden, zoekende , worstelend in een lastige wereld en soms ook aan de agressieve kant, zoals in Metalmouth.
Hide and seek was daarentegen een ontroerende vertelling van een jong meisje, Molly, dat een plek in een gemeenschap zoekt. Toch voelt ze zich bij de ‘Lost ones’, die op haar lijken en haar meewillen nemen naar het ‘ Land of Lost’ ook niet thuis. Lief, aandoenlijk, lyrisch en overwegend zachtaardig, met mooie maar wat monotone melodieën, prima gezongen door met name Blanca Rey.
Over La Bohème kan ik niets schrijven behalve dat ik zelden zo gelachen heb om La Bohème en dat de makers zich leken te hebben laten inspireren door Lagrime di Eros, toch niet echt een komische voorstelling.
Over Metalmouth en Een lichaam zonder lucht kan ik iets minder enthousiast zijn om dat ik de twee voorstellingen niet helemaal begrepen heb, denk ik. Metalmouth vond gewoon moeilijk in te komen en de agressie van jonge mensen die groot willen zijn, was misschien oprecht, maar voelde onaangenaam.
Een lichaam zonder lucht had een zekere mate van poëzie en rust, maar vond ik vooral te lang. Het concept dat de wereld vooral uit droefenis en verdriet leek te bestaan werd in op zich mooie symbolen weergegeven, maar ook hier bleek dat de jonge generatie theatermakers weinig ruimte lijkt te hebben voor menselijke affectie.
De laatste van de vijf, Icarus- colours of the sky, was weer verfrissend anders en bood mooi scenisch spel, met daadwerkelijk iets dat leek op een romantisch verhaaltje waarin twee personen ook affectie en lichamelijkheid deelden. De verrassende kleurrijke climax van de voorstelling was een mooie weerspiegel van de thema’s red, yellow en green.
Al met al bood de Carousel meer en minder geslaagde experimenten, die goed vormgegeven en geregisseerd waren op een volwassen, professioneel niveau. Op de website van OFF kunt u alle namen van de componisten, makers en uitvoerenden vinden.
Andere LABS, zijn nog Moeras! in het Souterrain op 12 en14 maart en Think Tank op 13 maart in Spui 25.
Er is een video installatie in de entrée hal van De Nationale Opera & Ballet met de titel Oh, so many things to feel lost about. Goed in elkaar gezet, iets te lang, zoals vaak voor mij met videokunst, met mooie projecties maar een wat zwakke inhoud. Wel leuk om voor de opera’s en opvoeringen zelf even te bekijken.
Slag van de sopranen
De voorstelling Sopranos only was hilarisch, zeker voor insiders van het fenomeen (opera)audities. Tom Johnsons mini opera is net als zijn Four note opera een vette knipoog naar de operawereld en met name de hiërarchie tussen solisten. Dit keer stond een keur aan sopranen centraal die in een wedstrijd, vol battles, eliminaties en zenuwen, moesten uitmaken wie uiteindelijk de beste sopraan was. Alle soorten sopraanstemmen kwamen in verschillende ‘aria’s’ voorbij, steeds op min of meer dezelfde melodie. Staccato gezongen, met de hoogste of juist laagste noot, espressivo, diminuendo en crescendo, en allerlei andere muzikale termen, die grappig over het voetlicht gebracht werden.
“Now soprano 3 will sing ‘Espressivo’”, en ja, de sopraan zong het woord espressivo met een overdaad aan emoties. Allerlei inside grapjes kwamen voorbij waarbij het optreden van een groepje niet zingende mannen met gangster gebaren en houdingen, als The Soprano’s uit de gelijknamige maffia serie, er nog eens boven uitsprong.
Mannelijke, dramatische, minder ontwikkelde, hoge coloratuur sopranen, alle types toonden hun kunnen waarna uiteindelijk één sopraan, die begon als een zenuwachtige, onzekere kandidate, gekroond werd tot de winnares. Ze deelde haar kroon met een soort Wagneriaanse heldentenor die op gepaste en ongepaste momenten de wedstrijd probeerde te verstoren. Muzikaal en theatraal een leuk geheel in de bar naast Studio Boekman.
Top OFF Night
Op zondagavond konden we naar de OFF Night in de entrée hal en het trappenhuis van De Nationale Opera en Ballet, waar een fantastisch concert plaatsvond. Een mix van genres en uitvoerders uit diverse muzikale werelden kwam bij elkaar onder leiding van Tijn Wybenga.
Het Brainteaser Orchestra, het Koor van De Nationale Opera, sopraan Aphrodite Patoulidou, spoken word artiest Manu van Kersbergen, de Syrisch-Nederlandse zanger, componist en ud-speler Nawras Altaky en de Britse componist, arrangeur en altsaxofoniste Cassie Kinoshi, zorgden voor een onvergetelijke avond waarin eens te meer verbinding vooropstond.
Er waren geen grenzen, in elke zin van woord; alle stijlen, alle compleet verschillende vormen van vocale expressie kwamen samen en vormden een harmonieus muzikaal universum. Velen van de artiesten zullen in de komende jaren actief zijn in het creëren van nieuwe opera’s. Als opera een toekomst heeft, dan banen artiesten als deze de weg en zal er naast de tijdloze meesterwerken van Mozart, Wagner, Puccini, Verdi en alle anderen, plaats komen voor nieuwe kleurrijke, diverse en elkaar omarmende meesterwerken.
Verder lezen
Franz Straatman over Theory of flames.
De auteur
