Farahani sterk in dramatische lied
Met een wereldwijde keuze uit het internationale liedrepertoire stapte sopraan Lilian Farahani dinsdagavond 18 februari het podium van de Kleine Zaal op in het Amsterdams Concertgebouw. Met Maurice Lammerts van Bueren aan de piano en Ella van Poucke op de cello, demonstreerde Farahani haar veelzijdigheid. ‘My favorite things’ koos zij als motto voor haar recital. ‘Ik kon precies de werken kiezen die ik het allermooiste vind.’
Zij opende met een paar klassieke nummers, namelijk liederen van Johannes Brahms, met als eerste ‘Wie Melodien zieht es mir’. Voor mij miste Farahani de inwendige rust en een vloeiende klankvorming om het romantisch wuivende karakter waar te maken. Wat daarna volgde, liet echter duidelijk het echte karakter van Farahani als liedzangeres horen. Met het uitbundige ‘The circus band’ van Charles Ives, aangevuurd door de stevige pianopartij, sloeg zij een levendige en extraverte toon aan. ‘Ik vind het lekker om klassieke muziek met een ander randje te zingen, dat heeft Ives. Ik zie veel beelden voor mij bij deze muziek, een hysterische kermis’, zo verklaarde zij in de programma-toelichting.
Jake Heggie
De nummers uit het Amerikaanse repertoire kregen dan ook een spannende expressie mee, zoals in het stoute en geestige ‘Animal Passion’van Jake Heggie. Een mij onbekende Amerikaan met onder meer een grote productie van liederen en van opera. Ook als lied begeleidend pianist werkzaam, een kwaliteit die doorklonk in zijn expressieve pianopartij door Lammerts van Bueren met elan uitgewerkt. Heel mooi ook ‘What lips my lips have kissed’ uit Heggie’s liederencyclus ‘Before the storm’ (1998), een heerlijk melancholische ontboezeming over de liefde, stemmig onderlijnd door celliste Ella van Poucke. Van Heggie zou ik meer willen horen.
De hartstochtelijke stem die Farahani opzette in ‘Dream with me’ van Leonard Bernstein openbaarde helemaal dat zij sterk is in het dramatisch gekleurde lied. Wat ook bleek in het blokje met Franse nummers met o.a. Leo Delibes. ‘Ik hou van de mediterrane klank van het Frans. Les Filles e Cadix van Leo Delibes is een lied dat lijkt op een opera-aria. Ik voel mij vaak vrijer in opera-aria’s dan in liederen. Dit lied is temperamentvol, het volkse karakter en het cabareteske komen hier ook in terug’ aldus Farahani. Het geklepper van de castagnetten werd pittig hoorbaar in de pianopartij.
Iraanse kleur
Treffend dat zij het Franse blokje afsloot met ‘Dis, quand reviendras – tu ‘van Barbara. Een intiem lied over de liefde die weg is. Of misschien toch terugkomt? De chanson-stijl lag Farahani goed. Het nummer vormde een fraai contrast met de ‘Nine Persians Folk Songs van Reza Vali. ‘Hij heeft Iraanse roots ,maar is opgeleid in Oostenrijk en Amerika. In ‘Nine Persian Folk Songs komen al mijn werelden samen, zowel mijn half-Iraanse achtergrond als mijn klassieke zangopleiding’, aldus de zangeres die voor de sensuele en expressief uitwaaierende liederen over de pijn van de liefde zich in een glimmende avondjurk had gestoken (voor de pauze was zij in glitterend creme). Het paste helemaal goed bij het viertal Argentijnse nummers ‘Liefde op het eerste gezicht’, aldus de zangeres. ‘Het is de taal, het gepassioneerde karakter van de muziek, maar vanuit een ingehouden zindering.’Prachtig klonk haar ’Yo soy Maria de Buenos Aires’, een aria uit een tango opera van Astor Piazzolla. Theatraliteit, rauwe emoties en vergankelijkheid, daarin blonk dit recital uit, mede door het krachtige en kleurrijke spel van Maurice Lammerts van Bueren.
Verder kijken, luisteren en lezen
In 2023 debuteerde Lilian Farahani in het Royal Opera House Covent Garden
Lilian Farahani en Maurice Lammerts van Bueren namen in 2018 een Cd op met werken van Jake Heggie.
De auteur
