Annett Andriesen bezocht de laatste dag van het Internationaal Lied Festival in Zeist.

De Slotdag van het Internationaal Lied Festival Zeist was een hoogtepunt. Wat een kwaliteit werd er geboden. Er viel veel te genieten. Presentatie van de Masterclass Professionals, Showcases en een prachtig recital van bariton Simon Keenlyside***.

Presentatie Masterclass Professionals

De stralende dag begon om 12 uur met het presentatie recital van deelnemende duo’s aan de Masterclass Professionals die werd gegeven door zangers Olaf Bär, Robert Holl, Bernarda Fink en pianisten Pauliina Tukiainen, Hans Eijsackers en Waltraud Österreicher docent Podiumpresentatie. Wat goed dat er aan dit onderdeel van een recital aandacht wordt besteed.

Wat een verrassing, prachtige stemmen en mooie programma’s door 3 baritons, een jonge sopraan en een prachtige mezzo. Een van de sopranen moest helaas een dag eerder afreizen. De duo’s hebben een behoorlijk hoog niveau. Ik zie er naar uit om enkele of meerdere duo’s volgend jaar terug te zien in het Young Artist Programme van het Internationaal Lied Festival Zeist.

We hoorden een mooie mezzosopraan Verena Kronbichler die met haar partner Giuseppe D’Elia een prachtige uitvoering gaf van Schubert’s Die Junge Nonne. Haar vertolking van Les chemins de l’amour van Poulenc maakte grote indruk qua stijl en stemkleur. Ook van het duo Lars Conrad & Daniel Prinz verwacht ik veel.  Conrad zong o.a. Ganymed van Schubert met zijn warme karaktervolle stem.

Het meest trof mij het optreden van de Vietnamese bariton Quyang Nguyen en zijn duo-partner Miquel Esquinas. Zij ontmoetten elkaar in Salzburg waar ze studeerden. Dit is een bijzonder goed op elkaar ingespeeld hecht duo. We vergeten wel eens dat de zanger en de pianist elk 50% van de aandelen hebben.  De zanger weet te ontroeren. Hij bracht mij in tranen door zijn troostende timbre; zijn interpretatie van Schubert’s Nachtstück was eenmalig. Heel veel belovend en ik zou ook hen graag weer horen. Hoopvol voor de toekomst van het klassieke lied en de naar mijn gevoel weer toenemende interesse bij de uitvoerenden en het publiek.

Next generation

Het Internationaal Lied Festival Zeist doet veel voor de volgende generatie. Het begint uiteraard met een gedegen individuele studie van zanger en pianist, dan vormen zij een duo en na een strenge selectie worden ze toegelaten tot de Masterclass Professionals die gedurende een aantal dagen plaatsvindt tijdens het Festival. De volgende stap is de presentatie aan een jury in het zgn. Young Artist Platform. Alle deelnemers moeten een verplicht werk uitvoeren tijdens de presentatie. Dit jaar was dat het lied Thousand Ways to Die in a Climate Disaster van pianist/componist Jorian van Nee. De compositie geeft veel vrijheid, zodat we 6 verschillende interpretaties hoorden. Bij het samenstellen van hun programma hebben de duo’s de vrije hand om te laten zien hoe het festivalthema hen inspireert tot een hedendaags recital dat inspeelt op de actualiteit, zoals bv het thema van dit jaar Terug naar de Natuur.  Het beste duo krijgt een recital aangeboden tijdens het volgende Internationaal Lied Festival Zeist en bij het Internationaal liedfestival in Oxford. Winnaars van het Young Artist Platform, dat plaatsvond op 21 mei jl. zijn Emily Jung en Hugo Peres. Zij zullen dus in 2027 optreden tijdens het Internationaal Lied Festival Zeist en in Oxford.

Internationale showcases

Hierna volgt het concept Showcases waarvoor het Festival samenwerking aangaat met festivals en concoursen in binnen- en buitenland.

Showcase 1

Justyna Khil, sopraan en Rozalia Kierc, piano

Winnaars Internationaal Lied Festival Zeist prijs 2025 toegekend door Internationaal Lied Festival Zeist tijdens de International Vocal Competition Theatre in Song in ’s-Hertogenbosch in september 2025*

De titel van hun programma luidt: Age of Anxiety

Het motto is een citaat van de dichter W.H Auden  Many have perished, more will. Op muziek gezet door pianiste/componiste Rozalia Kierc. Deze zin komt uit Age of Anxiety waarin vier eenzame gasten in een New Yorkse bar zoeken naar vertrouwen in een naoorlogse, snel veranderende wereld(stad). Een zoektocht naar hun eigen identiteit, naar de verklaring van de verschrikkingen van de wereldoorlog en hoe zich daartoe te verhouden. Hebben we iets geleerd vragen ze zich af. Khil en Kierc reflecteren in drie aktes op de spanningen in het moderne leven. Verschillen die wezenlijk van de 4 protagonisten in Age of Anxiety?

Een aangrijpend programma dat begint met de visie van kinderen, kinderen in de oorlog, kinderen zonder ouders, kinderen die oorlog eerst wel mooi vinden maar dan plotseling alleen zijn Meine Mutter wird Soldat uit Kriegslied eines Kindes van Hanns Eisler, van Debussy Noël des Enfants, en liederen van Poulenc, Kosenko en Britten horen we in de eerste akte. Het tweede deel stelt de vraag: Wat doe je als je overladen wordt met ellende? Je zoekt je heil in bars, in clubs, in cabaret en soms in muziek. Voor de Poolse componist Szymon Laks betekende die keuze zijn redding uit Auschwitz. Hij overleefde dankzij het kamporkest waarin hij terecht kwam. In dit deel Fêtes Galantes (Poulenc), Over the Piano (William Bolcom) eindigend met de sombere woorden van Rosetta uit Age of Anxiety, Rosetta’s Song van Rozalia Kierc.

De derde akte begint met een dromerig lied van Vassyl Barvinsky op een tekst van Heinrich Heine: Ich hatte einst ein schönes Vaterland. Was het jazzy lied in het eerste deel van Szymon Laks Happiness van voor de oorlog satirisch daarvan is in het lied Erratum geen sprake meer. Dan het lied When I was van Karmit Fadael, een lied waarin de zanger de mogelijkheid heeft om zelf invulling te geven aan obsessieve gedachten. Het was het verplichte lied bij de IVC in ’s-Hertogenbosch in 2025. Het één na laatste lied is van de Poolse componist Lyudkevych, die 100 jaar is geworden. Het lied Despair schreef hij al in 1911 in zijn tot het laatst volgehouden post-romantische muzikale stijl, maar dat langzaam naar het titelwoord Wanhoop toewerkt. Tot slot Poulenc’s oorlogslied C op een gedicht van Louis Aragon.

Dan volgt nog ter afsluiting de herhaling van het citaat van W.H. Auden Many have perished, more will…….. Verstild gezongen en gespeeld.

Ik was diep ontroerd en met mij vele anderen. Zelden zo’n indringend recital meegemaakt. Wat heeft dit duo een prachtig programma samengesteld. Je zou dit als een document op DVD willen hebben, zodat de bewegende, hoofdzakelijk oorlogsbeelden die tijdens het recital werden getoond het programma ondersteunen.

De sopraan beheerste haar vak, duidelijk te verstaan, veel dynamiek, ze bracht de inhoud over. Ik merkte bijna niet meer dat er gezongen werd. Ze vormde een volledige eenheid met Rozalia Kierc.  Misschien is het programma op internet te vinden.

Showcase 2

Titel: De Vier Seizoenen

Winnaars Oxford Song Festival Young Artist Programme

Ellen Pearson, mezzosopraan

Francesca Lauri, piano

Als ik voor mezelf spreek leek het moeilijk om na de pauze de draad weer op te pakken en te concentreren op het volgende recital. Het was niet zo indringend als showcase 1 maar er viel veel te genieten. Het duo brengt de vier seizoenen in de volgorde Autumn, Winter, Spring en Summer. Daarbij zochten zij passende liederen, die niet altijd even logisch leken.

De zomer neemt afscheid (Last Rose of Summer, Benjamin Britten), een vrij voor de hand liggende titel. Daarna was de keuze zeer vrij en had niet altijd een direct verbinding met het jaargetijde, Im Dorfe uit Winterreise zeker wel. Van Gabriel Fauré Le papillon et le fleur in de Lente en het toepasselijke Mai. Mozart’s Veilchen mag hier niet ontbreken. In de zomer natuurlijk de titel l’Été van Cécile Chaminade. Het programma werd afgesloten met Ich bin der Welt abhanden gekommen, uit de Rückertlieder van Gustav Mahler.

Mooi gezongen, goed samen met de pianiste. Naar mijn smaak toch te weinig signatuur. Een redelijk voorspelbaar programma waarin de eigenheid, de ideeën, de visie, het antwoord op de vraag waarom dit thema, te weinig duidelijk wordt.

Wellicht was het beter geweest het programma De Vier Jaargetijden voor de pauze te plaatsen en Age of Anxiety als tweede.

In het prachtig vormgegeven en informatieve programmaboek zijn veel toelichtingen te vinden, die voor de geïnteresseerden een wereld openen over de combinatie gedichten en muziek.

Verder kijken, luisteren en lezen

*Het recital tijdens de IVC in 2025

Eerder schreef Annett Andriesen ondermeer over het recital van Thomas Oliemans.

*** De recensie van het recital verschijnt hier binnenkort.