Er zijn van die opera-avonden die zo buitengewoon zijn, dat je bij het schrijven van je recensie niet weet waar te beginnen. De uitvoering van Antonin Dvoráks Rusalka bij de New Yorkse Met, afgelopen woensdag, was zo’n zeldzame avond. Een avond waar een sprookje nog een sprookje mocht zijn.

Onbekend maakt onbemind, maar is dat altijd terecht? In een serie bespreekt Place de l’Opera opera’s die bij het grote publiek onbekend zijn en die de afgelopen jaren op cd zijn verschenen. In deel vijf: Marc’Antonio e Cleopatra van Johann Adolf Hasse.

Nu eens geen ‘Il mio tesoro’ en ‘Un aura amorosa’: op zijn nieuwe cd voor Deutsche Grammophon zingt Rolando Villazón aria’s die níet uit Mozarts grote, bekende opera’s komen. Het is een boeiende selectie, met zelfs een paar noten zang van maestro Pappano.

Met hart en ziel heeft sopraan Diana Damrau zich op het operette-, musical- en filmrepertoire gestort. De muziek betekent veel voor haar persoonlijk. Bovendien vindt ze dat deze genres meer aanzien zouden mogen genieten in de klassieke wereld. De resulterende cd, Forever, zet een flinke streep onder die gedachte.

Je kon van alles zeggen van het recital van Patricia Petibon in het Concertgebouw dinsdagavond, maar saai was het niet. De Franse sopraan haalde, nogal letterlijk, alles uit de kast om het Franse en Spaanse liedrepertoire over te brengen. En dat lukte.