Hoewel de voorstelling Les Enfants terribles in het Opera Forward Festival in theater Frascati in Amsterdam in première ging, is het vooral een productie van Opera Zuid, samen met De Nationale Opera Studio.

De opera van Philip Glass, naar een verhaal van Jean Cocteau, is  in deze uitvoering een juweeltje van een kameropera. Drie fabelachtige pianisten en vier jonge top zangers zorgen voor een drama dat verstilt en tot denken aanzet.

Trauma

Broer en zus Paul en Elisabeth (Lise) staan centraal in een donker spel tussen twee jonge mensen, die zich geen raad weten met hun trauma’s. In hun onmacht slepen ze op een bizarre en mogelijk ook kwaadzuchtige manier hun vrienden in hun dodelijke draaikolk mee.

Het verhaal ,dat wordt verteld door Gérard, begint met een onschuldig sneeuwbal gevecht vol gevolgen. Paul wordt getroffen door een sneeuwbal waarin een zware en scherpe steen is verstopt. Hij raakt buiten bewustzijn en zal in de kleine, overvolle kamer waar hij met zus Elisabeth leeft, door haar verzorgd worden. Als hun moeder na een lang ziekbed overlijdt, en de kinderen op zichzelf aangewezen zijn, verzint Elisabeth ‘Het spel”, een ritueel, waarin manipulatie een grote rol speelt. Misschien was het ongeval van Paul ook al wel een onderdeel van dit’ Spel’ of is het alles wat Paul beleeft in zijn comateuze staat.

Werkelijkheid en fantasie gaan op een gevaarlijke manier door elkaar lopen. Fascinaties uit hun jongere jaren duiken weer op, zoals de vreemde figuur van Dargelos. Eerst een stoere jongen, een bully, die de bewuste sneeuwbal gooide, later een object van liefde van Paul in de gedaante van Agathe, die overigens sprekend lijkt op Dargelos lijkt. Er speelt door de hele opera een onderstroom van verlangen, ambiguïteit, puberaal en volwassen, maar ook van onmacht om met affectie en echte liefde om te gaan. Alles lijkt deel uit te maken van “het Spel”, ook in volwassenheid.

Minimal

De opera krijgt door de ‘minimal music ‘van Philip Glass een onheilspellende en on vermijdelijke puls, een stroom van ritmisch kabbelend tot kolkend water, waarin de personages al dan niet letterlijk worden meegevoerd.

Jaren verstrijken, maar door de uniforme uitbeelding van plaatst en handeling in kleding en decor, lijkt de tijd niet echt te bestaan of er niet echt toe te doen We leren echter wel dat de personages ouder worden en gebeurtenissen beleven, zoals meer dood, meer ziekte, meer ongeluk. Maar is wat we zien wel de werkelijkheid van hun bestaan of een fantasie in een of meerdere van de hoofden?

Persoonlijk koos ik voor de laatste uitleg, Jonge mensen die de dood van hun moeder en de signalen van aantrekking en afwijzing van mensen niet kunnen verwerken.  Uiteindelijk sterven de twee hoofdpersonen door een zelfgekozen dood, of zijn ze elkaars slachtoffers in een moorddadige plot? Doet de plot ertoe of mogen we ons laten meeslepen in iets dat niet van A naar B tot C leidt?

Op al deze vragen geeft Les enfants terribles geen antwoord, maar in de uitstekende regie van Beatrice Lachassée, buitengewoon effectief ondersteund door de decors en kostuums van Jorine van Beek en het mooie lichtontwerp van Glen D’heanens, is dat ook niet nodig denk ik. De opera is onheilspellend, spannend, soms ontroerend in de verloren gaande pogingen tot affectie tussen de personages, en door de uitvoering op zeer hoog niveau van alle betrokkenen is het een juweeltje.

Prachtige uitvoerenden

Ismael Correa Ulriksen als Paul weet, net als alle vier de zangers in zeer goed (verstaanbaar) Frans, de gelaagdheid van zijn personage uitstekend zingend en acteren weer te geven. Eva Rae Martinez heeft een mooie, zeer goed gefocuste en egaal gevoerde stem, die haar in staat stelt de het gecompliceerde geestesleven van Elisabeth geloofwaardig en overtuigend te vertolken. Steven van der Linden moet alle zeilen bijzetten in de lastige tessitura van zijn rol als Gérard, maar komt veilig in de haven, terwijl Aaike Nortier zowel als stoere ambigue Dargelos als Agathe de aandacht van zowel haar medespelers in ‘Het Spel’ als van het publiek weet te trekken, met een heldere, stevige en vooral  in het hogere register ook stralende stem.

Extra karakter

Nicolas Krüger (muzikale leiding) Daniel Ruiz de Canzano Caballero en Leonardo Moyano Ortiz bespeelden de drie piano’s meesterlijk. Ritmisch strak, maar in kleuren en nuances vrij en fantasierijk. Ze legden werkelijk de soms zo simpele, maar oh zo mooie basis van Glass op een presenteerblaadje voor ons en de zangers neer. De bedoelde puls en ritmische stroom werd veel meer dan instrumentale ondersteuning, maar was een extra karakter in de opera. Een zeker niet alledaagse, niet te missen opera ervaring!

Les enfants terribles is nog te zien in Zwolle (20 maart), Tilburg (23 maart) en Heerlen (24 maart).

Verder kijken, luisteren en lezen

Korte video op Facebook van Les enfants terribles.

Fragment uit Les enfants terribles door Katia en Marielle Lebèque.

In januari van dit jaar was er een presentatie van De Nationale Opera Studio

In november van 2025 bracht Opera Zuid een geslaagde Dreigroschenoper.