Bij ensceneringen met ingewikkelde concepten vraag ik me wel eens af: hoeveel voorkennis mag je van het publiek verwachten? Mag je verwachten dat iemand zich inleest? Dat hij zich verdiept in de opera en de bedoelingen van de regisseur? Het zijn interessante vragen, die alleen al door ze te overwegen lonen.

Sinds haar officiële debuut in 1992 heeft sopraan Olga Pasichnyk stevig naam gemaakt in een breed repertoire. Van Händel, waarmee ze momenteel in Amsterdam te zien is, tot hedendaagse componisten. Een portret in beeld van de Oekraïense. Met dank aan Youtube.

Een mooie opera betekent niet automatisch een mooi verhaal. Wie vorige week Ariodante heeft gezien, zal dat snel beamen. Er zijn nogal wat opera’s op gedrochtelijke verhalen geschreven. Waarom ze dan nog steeds opgevoerd worden? Door de muziek. En de muziek alleen.

Op 18 februari verloor de operawereld een groot en bijzonder artieste: Elizabeth Connell. De sopraan, voorheen mezzosopraan, maakte bijna veertig jaar lang grote indruk op de internationale tonelen. Een portret in beeld. Met dank aan Youtube.

Het is nog maar een kwestie van tijd. Wat ik lang als tuttig en een tikje saai beschouwde, begint me steeds beter te bevallen. De liedkunst in de klassieke muziek heeft kanten die een avondje luisteren interessant maken. Al kan het moderner.