Je zult maar een oude koning zijn met een prutzoon. Hoe moet het dan met de opvolging? Het overkomt de klaveren koning in L’amour des trois oranges, de satirische sprookjesopera van Sergej Prokofjev die gisteren in première ging bij De Nederlandse Opera.

Een tenor die de Wessendonck-Lieder van Wagner zingt? Gebruikelijk is het niet. Maar ook niet zo raar; René Kollo ging Jonas Kaufmann al voor. Nou ken ik Kollo’s opname niet, maar ik kan mij niet voorstellen dat het mooier zou kunnen klinken dan bij Kaufmann. Mooier kan gewoon niet!

Werkelijk alles is spiksplinternieuw bij de wereldpremière van De stilte van Saar. De maagdelijke trappen in het Dordtse Energiehuis, geurend naar vers gezaagd hout. Machine 3, het fonkelnieuwe podium waarmee Muziektheater Hollands Diep het voormalige ketelhuis een tweede leven geeft. En de opera zelf, die de Amerikaanse componiste Vanessa Lann schreef op een Nederlandstalig libretto van Erik-Ward Geerlings.

De Munt in Brussel heeft voor zijn nieuwste productie het Koninklijk Circus verkozen boven de Muntschouwburg zelf. Op het programma een relatief weinig gespeelde opera van Donizetti: Lucrezia Borgia. Met name dankzij Elena Moşuc, Charles Castronovo en Silvia Tro Santafé werd het een prima avond.

Er zijn nog operahuizen waar opera’s te zien zijn zoals ze bij de wereldpremière vertoond werden. Het operahuis van Luik is zo’n huis. Vrijdag was daar de première te beleven van een uiterst traditionele La Fanciulla del West. De productie roteerde rond stersopraan Deborah Voigt, die een zeldzaam bezoek aan de Lage Landen bracht.