Ten onrechte behandelt men L’equivoco stravagante als een ondermaatse klucht uit Rossini’s jonge jaren. Ook vandaag is de brutale, schaamteloze humor van het stuk nog goed voor veel plezier. Afgelopen week vond de vermoedelijke Zwitserse première plaats bij het Opernfestival Riehen, onder de Nederlandse intendant Jan Schultsz.

Het is één van de bekendste cavatina’s van Rossini: ‘Una voce poco fa’ uit Il barbiere di Siviglia. Het moment in de opera dat Rosina voor het eerst haar coloratuurkunde kan showen. Een portret in beeld. Met dank aan Youtube.

Guillaume Tell is Rossini’s imposantste en als je het mij vraagt verrukkelijkste opera. Tegelijk is het een ware vuurproef voor een maestro. Antonio Pappano doorstaat de proef glorieus en verrijkt de Rossini-discografie met een sublieme Tell op cd.

Il Signor Bruschino staat te boek als ‘farsa giocosa’. En dat is precies wat het jonge talent van het NJO en de Dutch National Opera Academy op het toneel hebben gezet in een zeldzame Nederlandse productie van Rossini’s eenakter. Een bonte, vlotte, uiterst plezierige voorstelling.

Maar weinigen zullen Il Signor Bruschino kennen. Richard Egarr voert de komische eenakter van Rossini deze zomer uit met jonge musici van het NJO en de Dutch National Opera Academy. Het is voor de Britse maestro zijn eerste Rossini-opera. ,,Ik wil wat ‘gevaar’ terugbrengen in de manier van uitvoeren.”