Het nieuwe concertseizoen van het Real Orquesta Sinfónica de Sevilla (ROSS) opende met een magistrale uitvoering van de Messa de Requiem van Giuseppe Verdi onder leiding van de vorig jaar aangestelde chef-dirigent Lucas Macías Navaroro. In zijn eerste seizoen had hij al indruk gemaakt met een prachtige uitvoering van Mahlers vijfde symfonie* en de twee concerten met het Requiem waren minstens zo indrukwekkend.

Comfortabel

Macías dirigeerde de dodenmis van Verdi uit het hoofd en wist een enorm overwicht op de partituur ten toon te spreiden met zijn elegante en vooral efficiënte slag. Vanaf de pianissimo openingsmaten van de celli en de eerste violen, gevolgd door de gefluisterde woorden ‘Requiem’ door het koor, via de enorme climaxen van het ‘Dies Irea’, tot de laatste wegstervende woorden ‘Libera me’ had Macías totale controle over de musici en de partituur. Zijn manier van dirigeren is precies, duidelijk en toch ook met een zekere mate van vrijheid waardoor instrumentalisten, koorleden en solisten door hem in comfortabele zetels door het enorme werk geloodst werden.

Zonder belemmering van de partituur voor zijn neus stuurt hij iedereen aan en volgt en stuwt hij de solisten en het gehele ensemble in volledig natuurlijke tempi en met een groot dynamisch spectrum. Onder zijn leiding groeit het ROSS tot een toporkest. Het koor van het Teatro de la Maestranza (ingestudeerd door Marco Antonio García de Paz) klonk uitstekend en het ROSS had zich verzekerd van een bijzonder solistenkwartet.

Solisten

Zonder de anderen te kort te doen was sopraan Masabane Cecilia Rangwanasha voor mij de reden naar Sevilla af te reizen voor dit concert. Sinds het winnen van de publieksprijs van de Hans Gabor International Singing Competition in 2019 staat Rangwanasha op mijn net- en gehoorvlies. In 2021 bevestigde ze haar grote talent in Cardiff Singer of the World waar ze de finale haalde en de Liedprijs won. Sindsdien maakte ze haar debuut in de Met, zong ze in het Royal Opera House Covent Garden en in vele grote concertzalen 0ver de hele wereld.

Pracht stemmen

De Zuid-Afrikaanse sopraan heeft een wonderschone stem, vol, rond, vrij en egaal in alle liggingen, met een mooi, langzaam, gelijkmatige vibrato. In deze uitvoering van het Requiem liet ze alles horen wat ze in huis heeft. Rangwanasha straalde in haar solopartij, maar vergat daarbij niet prachtig mee te kleuren in de delen met haar collega’s. In het ‘Recordare’ en het ‘Agnus Dei’ smolten de stemmen van Rangwanasha en mezzo sopraan Sylvia Tro Santafé naadloos samen in perfecte harmonie en in unisono. Rangwansha weet met haar grote stem de prachtigste pianotonen te produceren en hoewel ze zich volledig inzette om vooral niet boven haar collega’s uit te klinken, ontkwam ze er niet aan steeds een haast voelbare extra glans aan de ensembles te geven.

Tenor Enea Scala zong met zijn lyrische stem zonder die te forceren en legde een grote dosis passie en emotie in zijn vertolking. Het bleef echter stijl- en smaakvol ondanks een enkel snikje. Zijn grote solo in het’ Ingemisco’ kon de vergelijking met vele grote tenoren prima aan. Scala heeft een echte belcanto stem die hij dankzij zijn goede techniek ook een maatje kan opvoeren, zodat hij in de wat zwaardere passages, zoals het openings ‘Kyrie’, ruimschoots voldoende volume weet te produceren. Het timbre van Scala is prachtig en hij heeft bovendien een grote muzikaliteit die zeer welkom is bij het horen van een echte Italiaanse tenor.

Klank

Verrassend voor mij was de bijdrage van mezzosopraan Sivlia Tro Santafé. De Spaanse zangeres loopt al heel wat jaren mee en zong ook in Nederland, met name in belcanto en barokopera’s. De herinneringen aan haar optredens als Mercedes in de jaren ‘90, en later als Tolomeo in Giulio Cesare en als Rosina in Il barbiere de Seviglia waren nogal divers; van heel mooi tot teleurstellend, waarbij ik vaak last had van haar wat onzekere intonaties. Niets daarentegen van dit al in deze uitvoering van Verdi’s Requiem. De inmiddels 56-jarige Tro Santafé was prima bij stem en zong in alle registers met focus en een mooie klank. Haar hoogte is haar sterke kant, maar ook in de lagere delen van het Requiem droeg haar stem prima over het orkest. Haar solo in het ‘Liber scriptus ‘was overtuigend met mooi legato gezongen frases en prima borststem waar nodig. De stem hoeft niet hoorbaar te schakelen tussen de registers en heeft een aangenaam timbre.

De Kroatische bas-bariton Marko Mimica is een prima zanger. Niet met een bulderende basstem, maar met een elegant geluid, doorleefd tekstgebruik en bovenal aangenaam om te horen. Misschien had er iets meer power in het ‘Confutatis ‘gemogen, maar over de gehele linie zong Mimica een stijlvol en goed Requiem.

Libera me

Hoogtepunt voor sopraan-liefhebbers en het meest operateske deel van de Requiemmis is het slotdeel, het ‘Libera me’ en sopraan Masabane Cecilia Rangwanasha stelde niet teleur. Stralend, dramatisch, prachtig legato gezongen bogen en een doorleefde interpretatie zorgden ook nu weer voor het hoogtepunt in de uitvoering. De forte aangehouden hoge C op ‘Libera me’ stond als een huis, de verschillende B’s en Bessen waren wonderschoon in forte of pianissimo. Als ik al een puntje van kritiek zou mogen hebben was het de adem die ze nam voor de 4 maal pianissimo Bes octaafsprong op Requi-em, maar dat zij haar vergeven zeker gezien het feit dat het de twee uitvoering op rij was. Haar kleurenpallet, de ronduit haast letterlijk schitterende klank van haar stem zijn wonderbaarlijk en indrukwekkend.

Al met was de reis naar Sevilla voor dit concert meer dan de moeite waard. Onder leiding van Lucas Macías kan deze uitvoering van Verdi’s magistrale Messa da Requiem in het rijtje van meer dan memorabele ervaringen.

Verder kijken, luisteren en lezen

Deel uit het ‘Libera me ‘door Masabane Cecilia Rangwanasha in 2024.

Enea Scala over het zingen van belcanto.

*Mahler Vijf onder leiding van Lucas Macías.

Jordi Kooiman over Masabane Cecilia Rangwanasha in 2019.

Enea Scala in Norma in Brussel.