Home » Featured, Operarecensie

Westbroek excelleert in sterke Walküre

1 april 2019 5 reacties

door

De Metropolitan Opera herneemt Robert Lepages complete Ring uit 2011. Het bioscooppubliek van het New Yorkse huis kreeg zaterdag alleen Die Walküre te zien. Een bijzonder sterke productie, met Eva-Maria Westbroek als uitblinkende Sieglinde.

Eva-Maria Westbroek maakte een uitstekende, authentieke indruk als Sieglinde. (© Richard Termine / Met Opera)

In zijn libretto is Richard Wagner niet zuinig met regieaanwijzingen en gedetailleerde omschrijvingen voor het decor van zijn Ring. Die zijn nogal veeleisend. De meeste hedendaagse regisseurs van Der Ring des Nibelungen, waaronder Robert Lepage, vervangen het natuurgetrouwe, groots opgezette beeld dat Wagner omschrijft door een abstract, soms minimalistisch, maar vaak sterk ruimtelijk beeld. In een enkel geval gaat men zover dat de mythische figuren van de cyclus vervangen worden door moderne tegenpolen. Zover gaat Lepage niet. Zijn personages hebben nog de oeroude gewaden en metalen harnassen, zij het met een moderne touch.

De ruimte is vaak donker in Die Walküre, waarbij Lepage veelvuldig gebruikmaakt van dieprood en indigo. De personages worden zo uitgelicht dat ze los in de welhaast onbegrensde ruimte lijken te staan. Het metaal dat ze dragen, blinkt de toeschouwer tegemoet.

Vliegende planken

Centraal in Lepages hele Ring-productie staat een rij gigantische planken, die vrij kunnen draaien en mede door slimme projecties allerlei vormen kunnen aannemen, zoals een bos of een dak met daarbij de eik met het zwaard Nothung. Wordt Nothung uit de eik getrokken, dan keert het dak zich om: het binnen wordt buiten en andersom. Het symboliseert dat Sieglinde uit haar ongelukkige thuissituatie wordt verlost. De planken vormen later een puntige berg met sneeuw. De lawines op de berg representeren een zuivering in Wotans innerlijke wezen.

Als moderne aanpak van Die Walküre is deze multifunctionele plankconstructie een geweldige vondst. De planken bewijzen in iedere scène hun dienst en het is soms adembenemend om hun metamorfose te zien.

Geen vliegende paarden maar vliegende planken in deze Walküre. (© Ken Howard / Met Opera)

In de interviews tijdens de pauzes wordt beloofd dat de negen Walkuren bij hun opkomst aan het begin van de derde akte niet op vliegende paarden zullen rijden, maar op de planken. Het schept verwachtingen. Het zou er wild moeten uitzien, maar de planken bewegen zich bij de spectaculaire muziek (wie kent het niet?) toch een beetje log. Hopelijk geen associatie met hobbelpaarden hier.

Een goede regiekeuze is om de beide vertellingen (Siegmund vertelt zijn voorgeschiedenis, Wotan vat Das Rheingold nog even samen) te ondersteunen met genuanceerde projecties – respectievelijk schaduwen op de achterwand en abstracte lichtprojecties op een gouden schild. De beide monologen voelen daardoor minder lang aan dan ze feitelijk zijn en worden goed ondersteund in hun informatieve karakter.

Excellerende Westbroek

Op deze Walküre kan men verder niet kritisch zijn. Het Met-orkest getuigt onder leiding van Philippe Jordan van een enorme beheersing van het materiaal. Er wordt net zo goed subtiel en zacht gespeeld als groots en luid, en soms zelfs tegengesteld door meerdere secties.

Grootste troef in de cast is wat mij betreft Eva-Maria Westbroek, al ben ik als Nederlander natuurlijk bevooroordeeld. De sopraan maakt een uitstekende, authentieke indruk in haar vertolking. Haar spel is veelal ingetogen, waar de rol ook om vraagt, maar op de juiste momenten speelt ze groter. Ook zingt ze de rol met het juiste vibrato, prettig om naar te luisteren. De laatste tijd zag ik Westbroek vaak voorbijkomen (La forza del destino, Cavalleria rusticana, La fanciulla del West, Pique Dame – de laatste twee ook live in de cinema) en ze liet altijd een goede indruk achter, maar in de rol van Sieglinde blijkt ze werkelijk te excelleren.

Haar tegenspeler Stuart Skelton (Siegmund) is wat men mag verwachten van een bij de Met zingende heldentenor. De hoge noten gaan weliswaar wisselend goed en eigenlijk is hij een beetje te pompeus voor zijn rol, maar hij weet zijn rol goed te dragen. Günther Groissböck is als Hunding een prettige, schmierende slechterik.

Twee toppers: Greer Grimsley als Wotan en Jamie Barton als Fricka. (© Richard Termine / Met Opera)

Na de eerste pauze zien we de twee figuren waar het misschien nog wel meer om te doen is in Die Walküre: Wotan en zijn lievelingsdochter Brünnhilde. Wotan wordt energiek en flink uitgespeeld door Greer Grimsley. Het klopt helemaal met de rol. Zijn echte emotie bewaart hij tot de derde akte. Een sterke zet: met het opgeven van Brünnhilde wordt Wotan pas echt geraakt. Daarvoor raast hij maar door. Goed gespeeld en goed gezongen.

Christine Goerke (Brünnhilde), geliefd bij het Met-publiek, laat een wat verstrooid beeld achter. Ze is enigszins cartoonesk in haar vertolking; ze speelt de rol om zo te zeggen redelijk ‘Amerikaans’. Maar naarmate haar personage zich bezint, maakt ze een authentiekere indruk. Ook vocaal verloopt het zo. Bij opkomst horen we nog een redelijk spitse sopraan, associaties oproepend met ander repertoire. In het energieke ‘Hojotoho’ zijn de laatste lange noten helaas enigszins laag geïntoneerd. Later in de opera is dat euvel gladgestreken en horen we een meer rond geluid.

Veel indruk maakt Jamie Barton als Fricka, ook al is haar rol relatief klein. Ze verrast met een fantastisch borstregister. Tel daar een achttal prima bezette Walkuren bij op en je hebt een cast die deze lange opera uitstekend kan dragen. Een sterke productie.

De volgende productie die de Metropolitan Opera live in bioscopen vertoont is Dialogues des Carmélites op 11 mei.

Die Walküre
Richard Wagner

Uitgevoerd door: Orkest van de Metropolitan Opera onder leiding van Philippe Jordan.
Solisten: Eva-Maria Westbroek, Stuart Skelton, Günther Groissböck, Greer Grimsley, Christine Goerke, Jamie Barton e.a.
Regie: Robert Lepage.
Bezocht op 30 maart 2019

5 reacties »

  • Kersten van den Berg zei:

    Heb deze mooie Lepage-productie al een paar keer op tv gezien maar, `ongehinderd` door beeld, heb ik gisteren via NTR Opera live optimaal kunnen genieten. Al dan niet `als Nederlander natuurlijk bevooroordeeld`, ben ik het geheel met Peter t Hart eens: de in topvorm verkerende Eva-Maria Westbroek was de grootste troef in de cast. Haar, ik zou bijna zeggen: electrostatisch strakke en transparante sopraangeluid, mutatis mutandis vergelijkbaar met Christa Ludwig, was een verrukking, evenals het orkest. Schitterend uitgebalanceerde opname ook. Terechte lof van de onvolprezen Hein van Eekert
    voor de technici die zijn afstandsinterview met Eva-Maria lieten klinken `alsof ik naast haar zit`.

  • Maarten-Jan Dongelmans zei:

    Inderdaad een fantastische productie die me zaterdag eigenlijk beter beviel dan destijds bij de première in 2009. Ster van de avond vond ik Christine Goerke, een van de meest levensechte Bruennhildes ooit. Eerst een frisse, jonge meid, tikkeltje ondeugend ook, daarna steeds meer aansluitend bij de traditionele rolopvatting. Het orkest van The Met verdient niet minder een pluim. Dit was Wagnerspel in optima forma. Chapeau maestro Jordan!

  • Rudolph Duppen zei:

    Een fraaie productie met een prachtig kleurenpalet.Muzikaal viel er veel te genieten. Hoogtepunten voor mij waren de gehele eerste akte, de confrontatie tussen Fricka en Wotan in de tweede akte met de heerlijk romige stem van Jamie Barton en het imposante geluid van Greer Grimsley, de Walküre rit met een aantal zangeressen met Brünnhilde potentieel en het afscheid van Wotan. De zeer sympathieke Christine Goerke kon mij als Brünnhilde niet overtuigen.Haar topnoten klinken niet vrij en haar vibrato is nogal geprononceerd.Dat was me niet zo opgevallen tijdens haar beide optredens in Het Concertgebouw.(derde akte Walküre en Jeanne d’Arc au bücher).Haar guitige gezicht dat mij doet denken aan een ondeugende Franse chansonnière past niet zo bij Brünnhilde. De Sieglinde van Eva Maria Westbroek was groots.Ik heb haar in deze rol nu een aantal malen concertant gehoord o.a. met Jonas Kaufmann in Het Concertgebouw en éénmaal eerder in HD maar deze keer overtrof ze zichzelf. Haar acteren was prachtig ingetogen en waar nodig onstuimig en in de derde akte extatisch. Haar topnoten waren stralend met veel minder vibrato dan gewoonlijk.Stuart Skelton heeft een zeer viriel voorkomen en stemgeluid en imponeerde als Siegmund al vrees ik af en toe voor zijn gezondheid. Het MET orkest speelde meesterlijk o.l.v Jordan.

    Op 31 augustus a.s. zijn Christine Goerke, Stuart Skelton en Jamie Barton te horen in Het Concertgebouw in de tweede akte van Tristan und Isolde. Herhaling in Luzern op 5 september.

  • Maarten-Jan Dongelmans zei:

    @Rudolph: dank voor de zomertip!

  • Basia Jaworski zei:

    Over de verschillende Sieglinde’s van Eva-Maria Westbroek:

    https://basiaconfuoco.com/2017/03/02/eva-maria-westbroek-als-sieglinde/

Laat uw reactie achter!

Hieronder kunt u een reactie geven op dit artikel.

Operaliefhebbers: wees aardig voor elkaar. Houd het taalgebruik netjes en blijf bij het onderwerp.